HARMLJIN



1
1 , hversu einmana er n borgin,
s er ur var svo fjlbygg,
orin eins og ekkja,
s er voldug var meal janna,
furstafrin meal hraanna
orin kvaarkona.
2 Hn grtur sran um ntur,
og trin streyma ofan vanga hennar.
Enginn er s er huggi hana
af llum stmnnum hennar.
Allir vinir hennar hafa brugist henni,
eir eru ornir vinir hennar.

3 Jda hefir fli land fyrir eymd
og fyrir mikilli nau.
Hann br meal heiingjanna,
finnur engan hvldarsta.
Allir ofskjendur hans nu honum
rengslunum.

4 Vegirnir til Sonar syrgja,
af v a engir koma til htahalds.
ll hli hennar eru eydd,
prestar hennar andvarpa,
meyjar hennar eru sorgbitnar,
og sjlf er hn hrygg hjarta.
5 Fjendur hennar eru ornir ofan ,
vinir hennar lifa ngir.
v a Drottinn hefir hrellt hana
vegna hennar mrgu synda,
brn hennar fru burt herleidd
fyrir kgaranum.
6 annig fr burt fr Sonarborg
allt skraut hennar.
Hfingjar hennar eru ornir eins og hrtar,
sem ekkert haglendi finna,
og eir fru magnrota burt
fyrir ofsknaranum.

7 Jersalem minnist
eymdardgum snum og mudgum
allra kjrgripa sinna,
er hn tti forum daga.
egar lur hennar fll hendur kgarans,
hjlpai enginn henni.
Kgararnir horfu a,
hlgu a hrakfrum hennar.
8 Jersalem hefir syndga strlega,
fyrir v var hn a viurstygg.
Allir eir er du hana, fyrirlta hana,
af v a eir hafa s blygan hennar,
og hn andvarpar sjlf
og snr sr undan.
9 Saurugleiki hennar loir vi klafald hennar,
hn hugsai ekki um endalokin.
Hn fll undradjpt,
enginn verur til a hugga hana.
Lt, Drottinn, eymd mna,
v a vinirnir hrsa sigri.
10 Kgarinn rtti t hnd sna
eftir llum drgripum hennar.
J, hn s, hversu heiingjarnir
gengu inn helgidm hennar,
sem hefir um boi: "eir skulu ekki koma sfnu inn."
11 Allur lur hennar andvarpar,
leitar sr viurvris,
gefur drgripi sna fyrir matbjrg
til ess a draga fram lfi.
Sj , Drottinn, og lt ,
hversu g er fyrirlitin.

12 Komi til mn allir r, sem um veginn fari,
sji og skoi,
hvort til s nnur eins kvl og mn,
s er mr hefir veri gjr,
mr, sem Drottinn hrelldi
degi sinnar brennandi reii.
13 Af hum sendi hann eld
og lt hann fara niur bein mn,
lagi net fyrir ftur mr,
rak mig aftur,
gjri mig aua,
sfelldlega sjka.
14 Ok synda minna er ungt ori
fyrir hendi hans.
r eru bundnar saman, lagar mr hls,
hann hefir lama rtt minn.
Drottinn hefir selt mig hendur eirra,
er g f eigi staist mti.
15 Drottinn hefir hafna hetjum mnum,
llum eim, er mr voru,
hann hefir boa ht gegn mr
til ess a knosa skumenn mna.
Drottinn hefir troi vnlagarr
meynni Jda-dttur.
16 Yfir essu grt g,
augu mn fljta trum.
v a huggarinn er langt burtu fr mr,
s er hressti sl mna.
Brn mn eru komin rbirg,
v a vinirnir bru hrri hlut.
17 Son rttir t hendur snar,
enginn verur til a hugga hana.
Drottinn bau t mti Jakob
fjendum hans allt kring.
Jersalem er orin
a viurstygg meal eirra.

18 Drottinn er rttltur,
v a g rjskaist gegn boi hans.
, heyri a, allir lir,
og sji kvl mna.
Meyjar mnar og yngismenn
fru burt herleidd.
19 g kallai stmenn mna,
eir sviku mig.
Prestar mnir og ldungar
nduust borginni,
er eir leituu sr bjargar
til ess a draga fram lfi.
20 Sj, Drottinn, hve g er hrdd,
hve iur mn lga.
Hjarta berst brjsti mr,
v a g var svo verarfull.
Sveri svipti mig brnunum ti fyrir,
drepsttin hsum inni.
21 eir heyru, hversu g andvarpai,
enginn var til a hugga mig.
Allir vinir mnir spuru hamingju mna,
glddust, af v a hefir gjrt etta.
ltur ann dag koma, er hefir boa,
vera eir jafningjar mnir.
22 Lt alla illsku eirra koma fyrir auglit itt,
og gjr vi ,
eins og hefir gjrt vi mig
vegna allra synda minna.
v a andvrp mn eru mrg,
og hjarta mitt er sjkt.

2
1 , hversu hylur Drottinn reii sinni
dtturina Son ski.
Fr himni varpai hann til jarar
vegsemd sraels
og minntist ekki ftskarar sinnar
degi reii sinnar.
2 Vgarlaust eyddi Drottinn
ll beitilnd Jakobs,
reif niur bri sinni
vgi Jda-dttur,
varpai til jarar, vanhelgai
rki og hfingja ess,
3 hj af brennandi reii
ll horn sraels,
dr a sr hgri hnd sna
frammi fyrir vinunum
og brenndi Jakob eins og eldslogi,
sem eyir llu umhverfis.
4 Hann benti boga sinn eins og vinur,
hgri hnd hans st fst eins og mtstumaur
og myrti allt sem auganu var yndi
tjaldi dtturinnar Son,
js t heift sinni eins og eldi.
5 Drottinn kom fram sem vinur,
eyddi srael,
eyddi allar hallir hans,
umturnai virkjum hans
og hrgai upp Jda-dttur
hrygg og harmi.
6 Hann hefir rifi niur skla sinn eins og gar,
umturna htasta snum.
Drottinn lt gleymast Son
htir og hvldardaga
og tskfai sinni kfu reii
konungi og prestum.
7 Drottinn hefir hafna altari snu,
sm helgidm sinn,
ofurselt vina hendur
hallarmra hennar.
eir ltu p glymja musteri Drottins
eins og htardegi.
8 Drottinn hafi sett sr a eya
mr dtturinnar Son.
Hann tandi mlivainn, aftrai eigi
hendi sinni a eya
og steypti sorg yfir varnarvirki og mr,
au harma bi saman.
9 Hli hennar eru sokkin jru,
hann ntti og braut slagbranda hennar.
Konungur hennar og hfingjar eru meal heiingjanna,
lgmlslausir,
spmenn hennar f ekki heldur framar
vitranir fr Drottni.
10 eir sitja egjandi jrinni,
ldungar dtturinnar Son,
eir hafa ausi mold yfir hfu sn,
gyrst hrusekk,
hfu ltu hnga a jru
Jersalem-meyjar.

11 Augu mn daprast af grti,
iur mn lga,
hjarta mitt tlar a springa
yfir tortming dttur jar minnar,
er brn og brjstmylkingar hnga magnrota
strtum borgarinnar.
12 au segja vi mur snar:
"Hvar er korn og vn?"
er au hnga magnrota eins og dausrir menn
strtum borgarinnar,
er au gefa upp ndina
fami mra sinna.
13 Hva g a taka til dmis um ig, vi hva lkja r,
dttirin Jersalem?
Hverju g a jafna vi ig til a hugga ig,
mrin, dttirin Son?
J, sr itt er strt eins og hafi,
hver gti lkna ig?
14 Spmenn nir birtu r
tlsnir og hgma,
en drgu ekki skluna af misgjr inni
til ess a sna vi hgum num,
heldur birtu r spr
til tls og ginninga.
15 Yfir r skelltu lfum saman
allir eir er um veginn fru,
blstruu og skku hfui
yfir dtturinni Jersalem:
"Er etta borgin, hin alfagra,
unun allrar jararinnar?"
16 Yfir r glenntu upp gini
allir vinir nir,
blstruu og nstu tnnum,
sgu: "Vr hfum gjreytt hana!
J, eftir essum degi hfum vr bei,
vr hfum lifa hann, vr hfum s hann!"
17 Drottinn hefir framkvmt a, er hann hafi kvei,
efnt or sn,
au er hann hefir boi fr v forum daga,
hefir rifi niur vgarlaust
og lti vinina fagna yfir r,
hann hf horn fjenda inna.

18 Hrpa htt til Drottins,
mrin, dttirin Son.
Lt trin renna eins og lk
dag og ntt,
unn r engrar hvldar,
auga itt lti ekki hl vera.
19 ftur! Kveina um ntur,
byrjun hverrar nturvku,
thell hjarta nu eins og vatni
frammi fyrir augliti Drottins,
frnau hndum til hans
fyrir lfi barna inna,
sem hnga magnrota af hungri
llum strtamtum.

20 Sj, Drottinn, og lt ,
hverjum hefir gjrt slkt!
Eiga konur a eta lfsafkvmi sn,
brnin sem r bera rmum?
Eiga myrtir a vera helgidmi Drottins
prestar og spmenn?
21 Vegnir liggja strtunum
sveinar og ldungar.
Meyjar mnar og skumenn
fllu fyrir sveri,
myrtir degi reii innar,
sltrair vgarlaust.
22 stefnir eins og htardegi
skelfingum a mr r llum ttum.
reiidegi Drottins var enginn,
er af kmist og eftir yri.
sem g hefi fstra og uppali,
hefir vinur minn afm.

3
1 g er maurinn, sem eymd hefi reynt
undir sprota reii hans.
2 Mig hefir hann reki og frt
t myrkur og nidimmu.
3 J, gegn mr snr hann a nju
hendi sinni allan daginn.
4 Hann hefir tlga af mr hold mitt og hrund,
broti sundur bein mn,
5 hlai hringinn kring um mig
fri og mu,
6 hneppt mig myrkur
eins og sem dnir eru fyrir lngu.
7 Hann hefir girt fyrir mig, svo a g kemst ekki t,
gjrt fjtra mna unga.
8 tt g hrpi og kalli,
hnekkir hann bn minni.
9 Hann girti fyrir vegu mna me hggnum steinum,
gjri stigu mna fra.
10 Hann var mr eins og bjrn, sem situr um br,
eins og ljn launstri.
11 Hann hefir leitt mig afleiis og ttt mig sundur,
hann hefir lti mig eyddan,
12 hann hefir bent boga sinn og reist mig
a skotspni fyrir rina,
13 hefir sent nru mn
sonu rvamlis sns.
14 g var llum jum a athlgi,
eim a hkvi lilangan daginn.
15 Hann mettai mig beiskum jurtum,
drykkjai mig malurt
16 og lt tennur mnar myljast sundur malarsteinum,
lt mig velta mr sku.
17 sviptir slu mna frii,
g gleymdi v ga
18 og sagi: "Horfinn er lfskraftur minn,
von mn fjarri Drottni."

19 Minnstu eymdar minnar og mu,
malurtarinnar og eitursins.
20 Sl mn hugsar stugt um etta
og er dpur brjsti mr.
21 etta vil g hugfesta,
ess vegna vil g vona:
22 N Drottins er ekki rotin,
miskunn hans ekki enda,
23 hn er n hverjum morgni,
mikil er trfesti n!
24 Drottinn er hlutdeild mn, segir sl mn,
ess vegna vil g vona hann.

25 Gur er Drottinn eim er hann vona,
og eirri sl er til hans leitar.
26 Gott er a ba hljur
eftir hjlp Drottins.
27 Gott er fyrir manninn a bera
ok sku.
28 Hann sitji einmana og hljur,
af v a Hann hefir lagt a hann.
29 Hann beygi munninn ofan a jru,
vera m a enn s von,
30 hann bji eim kinnina sem slr hann,
lti metta sig me smn.
31 v a ekki tskfar Drottinn
um alla eilf,
32 heldur miskunnar hann aftur, egar hann hrellir,
eftir sinni miklu n.
33 v a ekki langar hann til a j
n hrella mannanna brn.
34 A menn troa undir ftum
alla bandingja landsins,
35 a menn halla rtti manns
fyrir augliti hins Hsta,
36 a menn beita mann ranglti mli hans,
- skyldi Drottinn ekki sj a?
37 Hver er s er talai, og a var,
n ess a Drottinn hafi boi a?
38 Fram gengur ekki af munni hins Hsta
bi hamingja og hamingja?
39 Hv andvarpar maurinn alla vi?
Hver andvarpi yfir eigin syndum!

40 Rannskum breytni vora og prfum
og snum oss til Drottins.
41 Frnum hjarta voru og hndum
til Gus himninum.
42 Vr hfum syndga og veri hlnir,
hefir ekki fyrirgefi,
43 hefir huli ig reii og ofstt oss,
myrt vgarlaust,
44 hefir huli ig ski,
svo a engin bn kemst gegn.
45 gjrir oss a afhraki og vibj
mitt meal janna.
46 Yfir oss glenntu upp gini
allir vinir vorir.
47 Geigur og gildra uru hlutskipti vort,
eying og tortming.

48 Tralkir streyma af augum mr
t af tortming jar minnar.
49 Hvldarlaust fljta augu mn trum,
n ess a hl veri ,
50 uns niur ltur og horfir
Drottinn af himnum.
51 Auga mitt veldur sl minni kvl,
vegna allra dtra borgar minnar.
52 Me kef eltu mig, eins og fugl,
eir er voru vinir mnir n saka.
53 eir gjru v nr t af vi mig gryfju
og kstuu steinum mig.
54 Vatn fli yfir hfu mitt,
g hugsai: "g er fr."
55 g hrpai nafn itt, Drottinn,
r hyldpi gryfjunnar.
56 heyrir hrp mitt: "Byrg ekki eyra itt,
kom mr til frunar, kom mr til hjlpar."
57 varst nlgur, er g hrpai til n,
sagir: "ttastu ekki!"
58 varir, Drottinn, ml mitt,
leystir lf mitt.
59 hefir, Drottinn, s undirokun mna,
rtt hluta minn!
60 hefir s alla hefnigirni eirra,
allt rabrugg eirra gegn mr,
61 hefir heyrt smnanir eirra, Drottinn,
allt rabrugg eirra gegn mr,
62 skraf mtstumanna minna
og hinar stugu ragjrir eirra gegn mr.
63 Lt , hvort sem eir sitja ea standa,
er g hkvi eirra.
64 munt endurgjalda eim, Drottinn,
eins og eir hafa til unni.
65 munt leggja hulu yfir hjarta eirra,
blvan n komi yfir .
66 munt ofskja reii og afm
undan himni Drottins.

4
1 , hversu blakkt er gulli ori,
umbreyttur mlmurinn dri,
, hversu var helgum steinum fleygt t
llum strtamtum.
2 Son-bar hinir drmtu,
jafnvgir skragulli,
hversu voru eir metnir jafnt og leirker,
jafnt og sm r pottara hndum.
3 Jafnvel sjakalarnir bja jgri
og gefa hvolpum snum a sjga,
en dttir jar minnar er orin harbrjsta,
eins og strtsfuglarnir eyimrkinni.
4 Tunga brjstmylkingsins loddi
vi gminn af orsta,
brnin bu um brau,
en enginn milai eim neinu.
5 eir sem vanir hafa veri a eta krsir,
rmagnast n strtunum,
eir sem bornir voru purpura,
fama n mykjuhauga.
6 v a misgjr dttur jar minnar var meiri
en synd Sdmu,
sem umturna var svo a segja augabragi,
n ess a manna hendur kmu ar nrri.
7 Hfingjar hennar voru hreinni en mjll,
hvtari en mjlk,
lkami eirra rauari en krallar,
snd eirra eins og safr.
8 tlit eirra er ori blakkara en st,
eir ekkjast ekki strtunum.
Skinni eim er skorpi a beinum,
a er orna eins og tr.
9 Slli voru eir er fllu fyrir sveri
heldur en eir er fllu fyrir hungri,
eir er hnigu hungurmora,
af v a enginn var akurgrinn.
10 Vikvmar konur suu
me eigin hndum brnin sn,
au voru eim til nringar,
er dttir jar minnar var eydd.
11 Drottinn tmdi heift sna,
thellti sinni brennandi reii
og kveikti eld Son,
er eyddi henni til grunna.

12 Konungar jararinnar hefu ekki tra v,
n neinn af bum jarrkis,
a fjendur og vinir mundu inn fara
um hli Jersalem.
13 Vegna synda spmanna hennar,
misgjra presta hennar,
er thelltu inni henni
bli rttltra,
14 reika eir eins og blindir menn um strtin,
atair bli,
svo a eigi mttu menn snerta
kli eirra.
15 "Vki r vegi! hreinn maur!" klluu menn undan eim,
"vki r vegi, vki r vegi, snerti hann eigi!"
egar eir skjgruu, sgu menn meal heiingjanna:
"eir skulu eigi dveljast hr lengur."

16 Reiitillit Drottins hefir tvstra eim,
hann ltur eigi framar vi eim.
Hann virti prestana a vettugi
og miskunnai sig ekki yfir gamalmennin.
17 Hversu lengi stru augu vor sig reytt
eftir hjlp sem ekki kom.
Af sjnarhl vorum mndum vr
eftir j sem ekki hjlpar.
18 Menn rktu slir vorar,
svo a vr gtum ekki gengi gtum vorum.
Endalok vor nlguust, dagar vorir fullnuust,
j, endalok vor komu.
19 Ofskjendur vorir voru lttfrari
en ernirnir loftinu,
eir eltu oss yfir fjllin,
stu um oss eyimrkinni.
20 Andi nasa vorra, Drottins smuri,
var fanginn gryfjum eirra -
hann sem vr sgum um: " skjli hans
skulum vr lifa meal janna!"

21 Fagna og ver gl, dttirin Edm,
sem br s-landi:
Til n mun og bikarinn koma,
munt vera drukkin og bera blygan na!
22 Sekt n er enda, dttirin Son,
hann mun eigi framar gjra ig landrka.
Hann vitjar misgjrar innar, dttirin Edm,
dregur skluna af syndum num.

5
1 Minnstu ess, Drottinn, hva yfir oss hefir gengi,
lt og sj hung vora.
2 Arfleif vor er komin hendur annarra,
hs vor hendur tlendinga.
3 Vr erum ornir munaarleysingjar, furlausir,
mur vorar ornar sem ekkjur.
4 Vatni sem vr drekkum, verum vr a kaupa,
viinn fum vr aeins gegn borgun.
5 Ofskjendur vorir sitja hlsi vorum,
tt vr sum reyttir, fum vr enga hvld.
6 Til Egyptalands rttum vr t hndina,
til Assru, til ess a sejast af mat.
7 Feur vorir syndguu, eir eru eigi framar til,
og vr berum misgjr eirra.
8 rlar drottna yfir oss,
enginn hrfur oss r hndum eirra.
9 Me lfshska skjum vr matbjrg vora
eyimrkinni, ar sem sveri vofir yfir oss.
10 Hrund vort er ori svart eins og ofn
af hungurbruna.
11 Konur hafa eir svvirt Son,
meyjar Jda-borgum.
12 Hfingja hengdu eir,
ldungnum sndu eir enga viringu.
13 skumennirnir uru a rla vi kvrnina,
og sveinarnir duttu undir viarbyrunum.
14 ldungarnir eru horfnir r borgarhliunum,
skumennirnir fr strengleikum.
15 Fgnuur hjarta vors er rotinn,
gleidans vor sninn sorg.
16 Krnan er fallin af hfi voru,
vei oss, v a vr hfum syndga.
17 Af v er hjarta vort sjkt ori,
vegna ess eru augu vor dpur,
18 vegna Sonarfjalls, sem er eyi
og refir n hlaupa um.

19 , Drottinn, rkir a eilfu,
itt hsti stendur fr kyni til kyns.
20 Hv vilt gleyma oss eilflega,
yfirgefa oss um langan aldur?
21 Sn oss til n, Drottinn, snum vr vi,
lt daga vora aftur vera eins og forum!
22 Ea hefir hafna oss fyrir fullt og allt,
reist oss r llum mta?


Nettgfan og Hi slenska Bibluflag - gst 1997