JOBSBK



Job reyndur fyrra sinni

1
1Einu sinni var maur s-landi. Hann ht Job. Hann var maur rvandur og rttltur, guhrddur og grandvar. 2Hann tti sj sonu og rjr dtur, 3og aflaf hans var sj sund saua, rj sund lfalda, fimm hundru sameyki nauta, fimm hundru snur og mjg mrg hj, og var maur s meiri llum austurbyggjum.

4Synir hans voru vanir a fara og ba veislu heima hj sr, hver sinn dag, og eir buu systrum snum remur a eta og drekka me sr. 5En er veisludagar voru linir, sendi Job eftir eim og helgai au. Reis hann rla morguns og frnai brennifrn fyrir hvert eirra. v a Job hugsai: "Vera m a brn mn hafi syndga og formlt Gui hjarta snu." Svo gjri Job alla daga.

6N bar svo til einn dag, a synir Gus komu til ess a ganga fyrir Drottin, og kom Satan og meal eirra. 7Mlti Drottinn til Satans: "Hvaan kemur ?"

Satan svarai Drottni og sagi: "g hefi veri a reika um jrina og arka fram og aftur um hana."

8Og Drottinn mlti til Satans: "Veittir athygli jni mnum Job? v a enginn er hans lki jru, maur rvandur og rttltur, guhrddur og grandvar."

9Og Satan svarai Drottni og sagi: "tli Job ttist Gu fyrir ekki neitt? Hefir ekki lagt skjlgar um hann og hs hans og allt, sem hann , hringinn kring? 10Handaverk hans hefir blessa, og fnaur hans breiir sig um landi. 11En rtt t hnd na og snert allt, sem hann , og mun hann formla r upp opi gei."

12 mlti Drottinn til Satans: "Sj, veri allt, sem hann , nu valdi, en sjlfan hann mtt ekki leggja hnd na." Gekk Satan burt fr augliti Drottins.

13N bar svo til einn dag, er synir hans og dtur tu og drukku vn hsi elsta brur sns, 14a sendimaur kom til Jobs og sagi: "Nautin voru a plgja og snurnar voru beit rtt hj eim. 15Gjru Sabear athlaup og tku au, en sveinana drpu eir. g einn komst undan til a flytja r tindin."

16En ur en hann hafi loki mli snu, kom annar og sagi: "Eldur Gus fll af himni og kveikti hjrinni og sveinunum og eyddi eim. g einn komst undan til a flytja r tindin."

17En ur en s hafi loki mli snu, kom annar og sagi: "Kaldear fylktu remur flokkum, gjru hlaup lfaldana og tku , en sveinana drpu eir. g einn komst undan til a flytja r tindin."

18ur en s hafi loki mli snu, kom annar og sagi: "Synir nir og dtur tu og drukku vn hsi elsta brur sns. 19Kom skyndilega fellibylur austan yfir eyimrkina og lenti fjrum hornum hssins, svo a a fll ofan yfir sveinana, og eir du. g einn komst undan til a flytja r tindin."

20 st Job upp og reif skikkju sna og skar af sr hri, og fll til jarar, tilba 21og sagi:

Nakinn kom g af murskauti
og nakinn mun g aftur anga fara.
Drottinn gaf og Drottinn tk,
lofa veri nafn Drottins.

22 llu essu syndgai Job ekki, og ekki taldi hann Gu heimskulega.


Job reyndur ru sinni

2
1N bar svo til einn dag, a synir Gus komu til ess a ganga fyrir Drottin, og kom Satan og meal eirra. 2Mlti Drottinn til Satans: "Hvaan kemur ?"

Og Satan svarai Drottni og sagi: "g hefi veri a reika um jrina og arka fram og aftur um hana."

3Og Drottinn mlti til Satans: "Veittir athygli jni mnum Job? v a enginn er hans lki jru, maur rvandur og rttltur, guhrddur og grandvar. Og enn er hann stafastur rvendni sinni, og hefir egnt mig gegn honum til a vinna honum tjn n saka."

4Og Satan svarai Drottni og sagi: "Nr er skinni en skyrtan, og fyrir lf sitt gefur maurinn allt sem hann . 5En rtt t hnd na og snert bein hans og hold, og mun hann formla r upp opi gei."

6 mlti Drottinn til Satans: "Sj, veri hann nu valdi, en yrma skalt lfi hans."

7 gekk Satan burt fr augliti Drottins og sl Job illkynjuum kaunum fr hvirfli til ilja. 8Og Job tk sr leirbrot til a skafa sig me, ar sem hann sat skunni. 9 sagi kona hans vi hann: "Heldur enn fast vi rvendni na? Formltu Gui og faru a deyja!" 10En hann sagi vi hana: " talar svo sem heimskar konur tala. Fyrst vr hfum egi hi ga af Gui, ttum vr ekki einnig a taka hinu vonda?"

llu essu syndgai Job ekki me vrum snum.


rr vinir Jobs

11egar vinir Jobs rr frttu, a ll essi gfa vri yfir hann komin, komu eir hver fr snum sta, eir Elfas Temanti, Bildad Sti og Sfar Naamti, og tluu sig saman um a fara og votta honum samhrygg sna og hugga hann. 12En er eir hfu upp augu sn lengdar, ekktu eir hann ekki. Tku eir a grta hstfum, rifu skikkjur snar og jusu mold yfir hfu sr htt loft upp. 13Og annig stu eir hj honum jru sj daga og sj ntur, og enginn eirra yrti hann, v a eir su, hversu mikil kvl hans var.



Fyrsti rukafli


Angurlj Jobs

3
1Loks lauk Job upp munni snum og blvai fingardegi snum. 2Hann tk til mls og sagi:

3 Farist s dagur, sem g fddist ,
og nttin, sem sagi: Sveinbarn er geti!
4 S dagur veri a myrkri,
Gu hum spyrji ekki eftir honum,
engin dagsbirta ljmi yfir honum.
5 Myrkur og nidimma heimti hann aftur,
skflkar leggist um hann,
dagmyrkvar skelfi hann.
6 S ntt - myrkri hremmi hana,
hn gleji sig eigi meal rsins daga,
hn komi eigi tlu mnaanna.
7 Sj, s ntt veri frj,
ekkert fagnaarp heyrist henni.
8 eir sem blva deginum, formli henni,
- eir sem leiknir eru a egna Levjatan.
9 Myrkvist stjrnur aftureldingar hennar,
vnti hn ljss, en a komi ekki,
og brgeisla morgunroans fi hn aldrei liti,
10 af v a hn lokai eigi fyrir mr dyrum murlfsins
og byrgi ei gfuna fyrir augum mnum.

11 Hv d g ekki murkvii,
- andaist jafnskjtt og g var kominn af murlfi?
12 Hvers vegna tku kn mti mr
og hv voru brjst til handa mr a sjga?
13 v lgi g n og hvldist,
vri sofnaur og hefi fri
14 hj konungum og rherrum jararinnar,
eim er reistu sr hallir r rstum,
15 ea hj hfingjum, sem ttu gull,
eim er fylltu hs sn silfri.
16 Ea g vri ekki til eins og falinn tmaburur,
eins og brn, sem aldrei hafa s ljsi.
17 grfinni htta hinir gulegu hvaanum,
og ar hvlast hinir rmagna.
18 Bandingjarnir hafa ar allir r,
heyra ar eigi kll verkstjrans.
19 Smr og str eru ar jafnir,
og rllinn er ar laus vi hsbnda sinn.

20 Hv gefur Gu ljs hinum ju
og lf hinum sorgbitnu?
21 eim sem r dauann, en hann kemur ekki,
sem grafa eftir honum kafara en eftir flgnum fjrsjum,
22 eim sem mundu glejast svo, a eir ru sr ekki fyrir kti,
fagna, ef eir fyndu grfina;
23 - eim manni, sem enga gtu sr
og Gu hefir girt inni?
24 v a andvrp eru orin mitt daglegt brau,
og kvein mitt thellist sem vatn.
25 v a ttaist g eitthva, hitti a mig,
og a sem g hrddist, kom yfir mig.
26 g mtti eigi nis njta, eigi friar, eigi hvldar,
kom n ma.


Elfas lasar Job

4
1 svarai Elfas fr Teman og mlti:

2 Munt taka v illa, tt maur dirfist a yra ig?
Og , hver fr ora bundist?
3 Sj, hefir minnt marga,
og magnrota hendur hefir styrkt.
4 ann sem hrasai, reistu or n ftur,
og hngandi hnn gjrir stug.
5 En n, egar a kemur yfir ig, gefst upp,
egar a nr r sjlfum, missir minn.
6 Er ekki guhrsla n athvarf itt
og itt grandvara lferni von n?
7 Hugsau ig um: Hver er s, er farist hafi saklaus,
og hvar hefir hinum rttvsu veri tortmt?
8 A v, er g hefi s: eir sem plgu rangindi
og su hamingju, eir einir hafa uppskori a.
9 Fyrir andgusti Gus frust eir,
fyrir reiiblstri hans uru eir a engu.

10 skur ljnsins og rdd argadrsins,
- tennur ljnshvolpanna eru brotnar sundur.
11 Ljni ferst, af v a a vantar br,
og hvolpar ljnynjunnar tvstrast.

12 En til mn laumaist or,
og eyra mitt nam minn af v -
13 heilabrotunum, sem ntursnirnar valda,
er ungur svefnhfgi er fallinn yfir mennina.
14 tti kom yfir mig og hrsla,
svo a ll bein mn ntruu.
15 Og vindgustur straukst fram hj andliti mnu,
hrin risu lkama mnum.
16 arna st a - tliti ekkti g ekki -,
einhver mynd fyrir augum mnum,
g heyri ymjandi rdd:
17 "Er maurinn rttltur fyrir Gui,
nokkur mannkind hrein fyrir skapara snum?
18 Sj, jnum snum treystir hann ekki,
og hj englum snum finnur hann galla,
19 hva hj eim, sem ba leirhsum,
eim sem eiga rt sna a rekja til moldarinnar,
sem marir eru sundur sem mlur vri.
20 Milli morguns og kvelds eru eir molair sundur,
n ess a menn gefi v gaum, tortmast eir gjrsamlega.
21 Tjaldstaginu er kippt upp,
eir deyja, og a vanhyggju sinni."

5
1 Kalla bara! tli nokkur svari r?
og til hvers af hinum heilgu viltu sna r?
2 v a gremjan drepur heimskingjann,
og fundin deyir einfeldninginn.
3 g hefi a vsu s heimskingjann festa djpar rtur,
en var skyndilega a formla bsta hans.
4 Brn hans eru fjarlg hjlpinni,
au eru troin niur hliinu, og enginn bjargar.
5 Uppskeru hans etur hinn hungrai,
j, jafnvel inn yrna skir hann hana,
og hinir yrstu r eigur hans.
6 v a hamingjan vex ekki upp r moldinni,
og man sprettur ekki upp r jarveginum.
7 Nei, maurinn fist til mu,
eins og neistarnir fljga upp lofti.

8 En g mundi sna mr til hins Almttka
og bera mlefni mitt upp fyrir Gui,
9 honum, sem gjrir mikla hluti og rannsakanlega,
dsemdarverk, sem eigi vera talin,
10 sem gefur regn jrina
og sendir vatn yfir vellina
11 til ess a hefja hina ltilmtlegu htt upp,
og til ess a hinir sorgbitnu list mikla slu;
12 honum, sem gjrir a engu form hinna lvsu,
svo a hendur eirra koma engu varanlegu til leiar,
13 sem veiir vitringana slg eirra,
svo a r hinna slungnu kollsteypast.
14 daginn reka eir sig myrkur,
og sem um ntt reifa eir fyrir sr um hdegi.
15 annig frelsar hann munaarleysingjann r gini eirra
og ftklinginn undan valdi hins sterka.
16 annig er von fyrir hinn vesala,
og illskan lokar munni snum.

17 Sj, sll er s maur, er Gu hirtir,
ltilsvir v eigi gun hins Almttka.
18 v a hann srir, en bindur og um,
hann slr, og hendur hans gra.
19 r sex nauum frelsar hann ig,
og hinni sjundu snertir ig ekkert illt.
20 hallrinu frelsar hann ig fr daua
og orustunni undan valdi sversins.
21 Fyrir svipu tungunnar ert falinn
og arft ekkert a ttast, er eyingin kemur.
22 A eying og hungri getur hlegi,
og villidrin arft ekki a ttast.
23 v a ert bandalagi vi steina akurlendisins,
og dr merkurinnar eru stt vi ig.
24 Og munt komast a raun um, a tjald itt er heilt,
kannar bsta inn og saknar einskis.
25 Og munt komast a raun um, a nijar nir eru margir
og afsprengi itt sem gras jru.
26 hrri elli munt ganga inn grfina,
eins og kornbundini er lti hluna snum tma.
27 Sj, etta hfum vr tgrunda, annig er a.
Heyr a og set a vel ig!


Svar Jobs

6
1 svarai Job og sagi:

2 a gremja mn vri vegin
og gfa mn lg vogarsklar!
3 Hn er yngri en sandur hafsins,
fyrir v hefi g eigi taumhald tungu minni.
4 v a rvar hins Almttka sitja fastar mr,
og andi minn drekkur sig eitur eirra.
gnir Gus steja a mr.

5 Rymur skgarasninn yfir grngresinu,
ea skrar nauti yfir fri snu?
6 Verur hi braglausa eti saltlaust,
ea er gott brag a hvtunni egginu?
7 Matur minn fr mr glei,
mig velgir vi a snerta hann.

8 a sk mn uppfylltist,
og Gu lti von mna rtast!
9 g vildi a Gui knaist a merja mig sundur,
rtta t hndina og skera lfsr minn sundur!
10 vri a enn huggun mn
- og g skyldi hoppa af glei vgarlausri kvlinni -
a g hefi aldrei afneita orum hins Heilaga.
11 Hver er kraftur minn, a g skyldi reyja,
og hver vera endalok mn, a g skyldi vera olinmur?
12 Er kraftur minn kletta kraftur,
ea er lkami minn af eiri?
13 Er g ekki me llu hjlparvana
og ll frelsun fr mr hrakin?
14 Hrelldur maur heimting meaumkun hj vini snum,
enda tt hann htti a ttast hinn Almttka.
15 Brur mnir brugust eins og lkur,
eins og farvegur lkja, sem fla yfir,
16 sem gruggugir eru af s
og snjrinn hverfur ofan .
17 Jafnskjtt og eir bakast af slinni, orna eir upp,
egar hitnar, hverfa eir burt af sta snum.
18 Kaupmannalestirnar beygja af lei sinni,
halda upp eyimrkina og farast.
19 Kaupmannalestir fr Tema skyggndust eftir eim,
feramannahpar fr Saba reiddu sig .
20 eir uru sr til skammar fyrir vonina,
eir komu anga og uru sneyptir.
21 annig eru r n ornir fyrir mr,
r su skelfing og skelfdust.
22 Hefi g sagt: "Fri mr eitthva
og borgi af eigum yar fyrir mig,
23 frelsi mig r hndum vinarins
og leysi mig undan valdi kgarans"?
24 Fri mig, og g skal egja,
og sni mr, hverju mr hefir ori.
25 Hversu hrifamikil eru einlgninnar or,
en hva sanna tlur yar?
26 Hafi r hyggju a saka or?
Ummli rvilnas manns hverfa t vindinn.
27 r mundu jafnvel hluta um furleysingjann
og selja vin yar.
28 Og n - a yur mtti knast a lta mig,
g mun vissulega ekki ljga upp opi gei yur.
29 Sni vi, fremji eigi ranglti,
j, sni vi, enn hefi g rtt fyrir mr.
30 Er ranglti minni tungu,
ea tli gmur minn greini ekki hva illt er?

7

1 Er ekki lf mannsins jrinni herjnusta
og dagar hans sem dagar daglaunamanns?
2 Eins og rll, sem rir forslu,
og eins og daglaunamaur, sem bur eftir kaupi snu,
3 svo hafa mr hlotnast mumnuir
og kvalantur ori hlutskipti mitt.
4 egar g leggst til hvldar, hugsa g:
"Nr mun g rsa ftur?"
Og kveldi er langt,
og g f mig fullsaddan a bylta mr uns aftur eldir.
5 Lkami minn er akinn ormum og moldarsknum,
h mn skorpnar og rifnar upp aftur.
6 Dagar mnir eru hrafleygari en vefjarskyttan,
og eir hverfa n vonar.
7 Minnstu ess, Gu, a lf mitt er andgustur!
Aldrei framar mun auga mitt gfu lta.
8 a auga, sem n sr mig, mun eigi lta mig framar,
augu n leita mn, en g er horfinn.
9 Eins og ski eyist og hverfur,
svo kemur og s eigi aftur, er niur stgur til Heljar.
10 Hann hverfur aldrei aftur til hss sns,
og heimili hans ekkir hann eigi framar.
11 g tla ekki heldur a hafa taum tungu minni,
g tla a tala hugarangist minni,
g tla a kveina slarkvl minni.

12 Er g haf ea sjskrmsl,
svo a urfir a setja vr yfir mig?
13 egar g hugsa me sjlfum mr: "Rmi mitt skal hugga mig,
hvlan mn ltta mr hrmung mna"
14 hrir mig me draumum
og skelfir mig me snum,
15 svo a g ks heldur a kafna,
heldur a deyja en a vera slk beinagrind.
16 g er leiur essu - ekki lifi g eilflega -,
slepptu mr, v a dagar mnir eru andartak.
17 Hva er maurinn, a metir hann svo mikils
og a snir huga num til hans?
18 a heimskir hann hverjum morgni
og reynir hann hverri stundu?
19 Hvenr tlar loks a lta af mr,
loks a sleppa mr, mean g renni niur munnvatninu?
20 Hafi g syndga - hva get g gert r, vrur manna?
Hvers vegna hefir mig r a skotspni,
svo a g er sjlfum mr byri? 21 Og hv fyrirgefur mr eigi synd mna
og nemur burt sekt mna?
v a n leggst g til hvldar moldu,
og leitir mn, er g eigi framar til.


tlur Bildads

8
1 svarai Bildad fr Sa og sagi:

2 Hversu lengi tlar slkt a mla
og orin munni num a vera hvass vindur?
3 Hallar Gu rttinum,
ea hallar hinn Almttki rttltinu?
4 Hafi brn n syndga mti honum,
hefir hann selt au misgjr eirra vald.
5 En ef leitar Gus
og biur hinn Almttka miskunnar -
6 ef ert hreinn og einlgur -
j, mun hann egar vakna til a sinna r
og endurreisa bsta ns rttltis.
7 mun inn fyrri hagur virast ltilfjrlegur,
en framtarhagur inn vaxa strum.

8 Spyr hina fyrri kynsl
og gef gaum a reynslu feranna.
9 Vr erum san gr og vitum ekkert,
v a skuggi eru dagar vorir jrunni.
10 En eir munu fra ig, segja r a
og bera fram or r sji hjarta sns:
11 "Sprettur papprssefi ar sem engin mri er?
vex strin nema vatni?
12 Enn stendur hn blma og verur eigi slegin,
en hn skrlnar fyrr en nokkurt anna gras."
13 Svo fer fyrir hverjum eim, sem gleymir Gui,
og von hins gulausa verur a engu.
14 Athvarf hans brestur sundur,
og kngullarvefur er a, sem hann treystir.
15 Hann styst vi hs sitt, en a stendur ekki,
hann heldur sr fast a, en a stenst ekki.
16 Hann er safark skrandi fltta slskini,
sem teygir jarstngla sna um garinn
17 og vefur rtum snum um grjthrgur
og lsir sig milli steinanna.
18 En ef hann er upprttur fr sta snum,
afneitar staurinn honum og segir: "g hefi aldrei s ig!"
19 Sj, etta er ll glei hans,
og arir spretta stainn upp r moldinni.

20 Sj, Gu hafnar ekki hinum rvanda
og heldur ekki hnd illgjramanna.
21 Enn mun hann fylla munn inn hltri
og varir nar fagnaarpi.
22 eir sem hata ig, munu skmminni klast,
og tjald hinna gulegu mun horfi vera.


Andmli Jobs

9
1 svarai Job og sagi:

2 Vissulega, g veit a a er svo,
og hvernig tti maurinn a hafa rtt fyrir sr gagnvart Gui?
3 knist honum a deila vi hann,
getur hann ekki svara einni spurningu af sund.
4 Hann er vitur hjarta og mttkur a afli
- hver rjskaist gegn honum og sakai eigi? -
5 Hann sem flytur fjll, svo a au vita ekki af,
hann sem kollvarpar eim reii sinni,
6 hann sem hrrir jrina r sta,
svo a stoir hennar leika reiiskjlfi,
7 hann sem bur slinni, og hn rennur ekki upp,
og setur innsigli fyrir stjrnurnar,
8 hann sem enur t himininn aleinn,
og gengur hldum sjvarins,
9 hann sem skp Vagnstirni og ron,
Sjstjrnuna og forabr sunnanvindsins,
10 hann sem gjrir mikla hluti og rannsakanlega
og dsemdarverk, er eigi vera talin,
11 sj, hann gengur fram hj mr, en g s hann ekki,
hann strkst fram hj, en g ver hans ekki var.
12 egar hann rfur til, hver vill aftra honum,
hver vill segja vi hann: "Hva gjrir ?"
13 Gu heldur ekki aftur reii sinni,
bandamenn hafdrekans beygu sig undir hann.
14 Hversu miklu sur mundi g geta svara honum,
geta vali or mn gagnvart honum,
15 g sem ekki mtti svara, tt g hefi rtt fyrir mr,
heldur ver a beiast miskunnar af dmara mnum.
16 tt g kallai og hann svarai mr,
mundi g ekki tra, a hann hlustai mig.
17 Miklu fremur mundi hann hvsa mig stormviri
og margfalda sr mn n saka,
18 aldrei leyfa mr a draga andann,
heldur metta mig beiskri kvl.
19 S um kraft a ra, er mtturinn hans,
s um rtt a ra, hver vill stefna honum?
20 tt g hefi rtt fyrir mr, mundi munnur minn sakfella mig,
tt g vri saklaus, mundi hann koma mig sektinni.
21 Saklaus er g,
g hiri ekkert um lf mitt,
g viri a vettugi tilveru mna!
22 Mr stendur sama um a. Fyrir v segi g:
hann tortmir jafnt saklausum sem gulegum.
23 egar svipan deyir sngglega,
gjrir hann gys a rvnting hinna saklausu.
24 Jrin er gefin vald hinna gulegu,
hann byrgir fyrir andliti dmendum hennar.
S a ekki hann - hver ?

25 Dagar mnir voru skjtari en hraboi,
liu svo hj, a eir litu enga hamingju.
26 eir brunuu fram eins og reyrbtar,
eins og rn, sem steypir sr niur ti.
27 Ef g segi: g tla a gleyma voli mnu,
g tla a breyta andlitssvip mnum og vera ktur, -
28 hryllir mig vi llum jningum mnum,
v g veit sknar mig ekki.
29 g n a vera sekur,
hv skyldi g vera a mast til ntis?
30 tt g vgi mr r snj
og hreinsai hendur mnar lt,
31 mundir dfa mr ofan forarvilpu,
svo a klum mnum byi vi mr.
32 Gu er ekki maur eins og g, a g geti svara honum,
a vi getum gengi saman fyrir rttinn.
33 Enginn er s, er r skeri okkar milli,
er lagt geti hnd sna okkur ba.
34 Hann taki vnd sinn fr mr
og lti ekki skelfing sna hra mig,
35 vil g tala og eigi ttast hann,
v a svo er mr eigi fari hi innra.

10

1 Mr bur vi lfi mnu,
g tla v a gefa kveinstfum mnum lausan tauminn,
tla a tala slarkvl minni.
2 g segi vi Gu: Sakfell mig ekki!
lt mig vita, hvers vegna deilir vi mig.
3 Er a vinningur fyrir ig, a undirokar,
a hafnar verki handa inna,
en ltur ljs skna yfir rager hinna gulegu?
4 Hefir holdleg augu,
ea sr eins og menn sj?
5 Eru dagar nir eins og dagar mannanna,
eru r n eins og mannsvi,
6 er leitar a misgjr minni
og grennslast eftir synd minni,
7 tt vitir, a g er ekki sekur,
og a enginn frelsar af inni hendi?

8 Hendur nar hafa skapa mig og mynda mig,
allan krk og kring, og samt tlar a tortma mr?
9 Minnstu ess, a myndair mig sem leir,
og n vilt aftur gjra mig a dufti.
10 Hefir ekki hellt mr sem mjlk
og hleypt mig sem ost?
11 Hrundi og holdi klddir mig
og fst mig saman r beinum og sinum.
12 Lf og n veittir mr,
og umsj n varveitti andardrtt minn.
13 En etta falst hjarta nu,
g veit hafir slkt hyggju.
14 Ef g syndgai, tlair a hafa gtur mr
og eigi skna mig af misgjr minni.
15 Vri g sekur, vei mr!
Og tt g vri rttltur, mundi g samt ekki bera hfu mitt htt,
mettur af smn og jakaur af eymd.
16 Og ef g reisti mig upp, mundir elta mig sem ljn,
og vallt a nju sna mr undramtt inn.
17 mundir leia fram n vitni mti mr
og hera gremju inni gegn mr,
senda njan og njan kvalaher hendur mr.

18 Hvers vegna tleiddir mig af murlfi?
g hefi tt a deyja, ur en nokkurt auga leit mig!
19 g hefi tt a vera eins og g hefi aldrei veri til,
veri borinn fr murkvii til grafar!
20 Eru ekki dagar mnir fir?
Slepptu mr, svo a g megi glejast lti eitt,
21 ur en g fer burt og kem aldrei aftur,
fer land myrkurs og nidimmu,
22 land svartamyrkurs sem um hntt,
land nidimmu og skipuleysis,
ar sem birtan sjlf er sem svartntti.


Ra Sfars

11
1 svarai Sfar fr Naama og sagi:

2 ekki a svara oragjlfrinu,
og mlskrafsmaurinn a hafa rtt fyrir sr?
3 ttu stryri n a koma mnnum til a egja,
og ttir a spotta og enginn sneypa ig,
4 ar sem segir: "Kenning mn er rtt,
og g er hreinn augum Gus"?
5 En - a Gu vildi tala
og ljka upp vrum snum mti r
6 og kunngjra r leyndardma spekinnar,
a eim felast margfld hyggindi,
mundir kannast vi, a Gu hegnir ekki til fulls misgjr inni.

7 Getur n til botns Gui
ea komist til ystu takmarka hins Almttka?
8 Himinh er speki hans - hva fr gjrt?
dpri en undirheimar - hva fr vita?
9 Hn er lengri en jrin a vttu
og breiari en hafi.
10 Ef hann ryst fram og hneppir varhald
og stefnir dming - hver aftrar honum?
11 v a hann ekkir varmennin
og sr ranglti, tt hann s ekki a veita v athygli.
12 Verur vitur maur hygginn?
og fist skgarsnu-folald sem maur?
13 Ef undirbr hjarta itt
og breiir t lfa na til hans,
14 - ef misgjr er hendi inni, fjarlg hana,
og lt eigi rtt ba tjldum num -
15 j, munt flekklaus hefja hfu itt,
munt standa fastur og eigi urfa a ttast.
16 J, munt gleyma mu inni,
munt minnast hennar sem vatns, er runni er fram hj.
17 Og lfi mun renna upp bjartara en hdegi,
tt dimmi, mun a vera sem morgunn.
18 Og munt vera ruggur, v a enn er von,
og skyggnist um, getur lagst hultur til hvldar.
19 Og hvlist, og enginn hrir ig,
og margir munu reyna a koma sr mjkinn hj r.
20 En augu hinna gulegu daprast,
fyrir er foki ll skjl,
og eirra eina von er a gefa upp andann.


Vrn Jobs

12
1 svarai Job og sagi:

2 J, vissulega, miklir menn eru r,
og me yur mun spekin deyja t!
3 En g hefi vit eins og r,
ekki stend g yur a baki,
og hver er s, er eigi viti slkt!
4 Athlgi vinar sns - a m g vera,
g sem kallai til Gus, og hann svarai mr,
- g, hinn rttlti, hreinlyndi, er a athlgi!
5 "gfan er fyrirlitleg" - segir hinn ruggi,
"hn hfir eim, sem skrikar ftur."
6 Tjld spellvirkjanna standa skddu,
og eir lifa hyggjulausir, sem egna Gu til reii,
og s sem ykist bera Gu hendi sr.

7 En spyr skepnurnar, og r munu kenna r,
fugla loftsins, og eir munu fra ig,
8 ea villidrin, og au munu kenna r,
og fiskar hafsins munu kunngjra r.
9 Hver eirra veit ekki
a hnd Drottins hefir gjrt etta?
10 hans hendi er lf alls hins lifanda
og andi srhvers mannslkama.
11 Prfar eyra ekki orin,
eins og gmurinn smakkar matinn?
12 Hj ldruum mnnum er speki,
og langir lfdagar veita hyggindi.
13 Hj Gui er speki og mttur,
hans eru r og hyggindi.
14 egar hann rfur niur, verur eigi byggt upp aftur,
egar hann setur einhvern fangelsi, verur ekki loki upp.
15 egar hann stflar vtnin, orna au upp,
egar hann hleypir eim, umturna au jrinni.

16 Hj honum er mttur og viska,
valdi hans er s er villist, og s er villu leiir.
17 Hann leiir rherra burt nakta
og gjrir dmara a fflum.
18 Hann leysir fjtra konunganna
og bindur reipi um lendar sjlfra eirra.
19 Hann leiir presta burt nakta
og steypir eim, sem sitja fastir sessi.
20 Hann rnir reynda menn mlinu
og sviptir ldungana dmgreind.
21 Hann hellir fyrirlitning yfir tignarmennin
og gjrir slakt belti hinna sterku.
22 Hann grefur hi hulda fram r myrkrinu
og dregur nidimmuna fram birtuna.
23 Hann veitir junum vxt og eyir eim,
tbreiir jirnar og leiir r burt.
24 Hann firrir jhfingja landsins viti
og ltur villast um veglaus rfi.
25 eir flma ljslausu myrkri,
og hann ltur skjgra eins og drukkinn mann.

13
1 Sj, allt etta hefir auga mitt s
og eyra mitt heyrt og sett a sig.
2 a sem r viti, a veit g lka,
ekki stend g yur a baki.
3 En g vil tala til hins Almttka
og mig langar til a reyta mlskn vi Gu.
4 v a sannlega samtvinni r lygar
og eru gagnslausir gutlarar allir saman.
5 a r vildu steinegja,
mtti meta yur a til mannvits.
6 Heyri tlur mnar
og hlusti sakanir vara minna.
7 Vilji r mla a, sem rangt er, Gui til varnar,
og honum til varnar mla svik?
8 Vilji r draga taum hans,
ea vilji r taka mlsta Gus?
9 tli a fari vel, egar hann rannsakar yur,
ea tli r a leika hann, eins og leiki er menn?
10 Nei, hegna, hegna mun hann yur,
ef r eru hlutdrgir leyni.
11 Htign hans mun skelfa yur,
og gn hans mun falla yfir yur.
12 Spakmli yar eru sku-orskviir,
vgi yar eru leirvgi.

13 egi og lti mig frii, mun g mla,
og komi yfir mig hva sem vill.
14 g stofna sjlfum mr httu
og legg lfi undir.
15 Sj, hann mun deya mig - g b hans,
aeins vil g verja breytni mna fyrir augliti hans.
16 a skal og vera mr til sigurs,
v a gulaus maur kemur ekki fyrir auglit hans.
17 Hli v gaumgfilega ru mna,
og vrn mn gangi yur eyru.
18 Sj, g hefi undirbi mli,
g veit, a g ver dmdur skn.
19 Hver er s, er deila vilji vi mig?
skyldi g egja og gefa upp andann.

20 Tvennt mtt , Gu, ekki vi mig gjra,
skal g ekki fela mig fyrir augliti nu.
21 Tak hnd na burt fr mr,
og lt ekki skelfing na hra mig.
22 Kalla v nst, og mun g svara,
ea g skal tala, og veit mr andsvr mti.
23 Hversu margar eru misgjrir mnar og syndir?
Kunngjr mr afbrot mn og synd mna!
24 Hvers vegna byrgir auglit itt
og tlar, a g s vinur inn?
25 tlar a skelfa vindyrla laufbla
og ofskja urrt hlmstr,
26 er dmir mr beiskar kvalir
og ltur mig erfa misgjrir sku minnar,
27 er setur ftur mna stokk
og agtir alla vegu mna
og markar hring kringum iljar mnar?
28 - essi maur dettur sundur eins og maksmoginn viur,
eins og mleti fat.

14

1 Maurinn, af konu fddur,
lifir stutta stund og mettast rsemi.
2 Hann rennur upp og flnar eins og blm,
flr burt eins og skuggi og hefir ekkert vinm.
3 Og yfir slkum heldur opnum augum num
og dregur mig fyrir dm hj r!
4 Hvernig tti hreinn a koma af hreinum?
Ekki einn!
5 Ef dagar hans eru kvarair,
tala mnaa hans tiltekin hj r,
hafir kvei takmark hans, er hann fr eigi yfir komist,
6 lt af honum, til ess a hann fi hvld,
svo a hann megi fagna yfir degi snum eins og daglaunamaur.

7 v a tr hefir von,
s a hggvi, sktur a njum frjngum,
og teinungurinn kemur reianlega upp.
8 Jafnvel tt rt ess eldist jrinni,
og stofn ess deyi moldinni,
9 brumar a vi ilminn af vatninu,
og a koma greinar eins og unga hrslu.
10 En deyi maurinn, liggur hann flatur,
og gefi manneskjan upp andann - hvar er hn ?
11 Eins og vatni hverfur r stuvatninu
og fljti grynnist og ornar upp,
12 annig leggst maurinn til hvldar og rs eigi aftur ftur.
Hann rumskar ekki, mean himnarnir standa
og vaknar ekki af svefninum.
13 a vildir geyma mig dnarheimum,
fela mig, uns reii inni linnir,
setja mr tmatakmark og san minnast mn!
14 egar maurinn deyr, lifnar hann aftur?
skyldi g reyja alla daga herjnustu minnar,
ar til er lausnart mn kmi.
15 mundir kalla, og g - g mundi svara r,
mundir r verk handa inna.
16 v a mundir telja spor mn,
eigi vaka yfir synd minni.
17 Afbrot mn lgju innsiglu bggli,
og misgjr mna drgir hvtan lit.

18 En eins og fjalli molnar sundur, er a hrynur,
og kletturinn frist r sta snum,
19 eins og vatni holar steinana
og vatnsflin skola burt jararleirnum,
svo hefir gjrt von mannsins a engu.
20 ber hann ofurlii a eilfu, og hann fer burt,
afmyndar sjnu hans og rekur hann brott.
21 Komist brn hans til viringar, veit hann a ekki,
su au ltilsvirt, verur hann ess ekki var.
22 Aeins kennir lkami hans eigin srsauka,
og sl hans hryggist yfir sjlfum honum.



Annar rukafli


Elfas vill fra Job

15
1 svarai Elfas fr Teman og sagi:

2 Skyldi vitur maur svara me vindkenndri visku
og fylla brjst sitt austanstormi -
3 sanna ml sitt me orum, sem ekkert gagna,
og rum, sem engu f orka?
4 Auk ess rfur niur gusttann
og veikir lotninguna, sem Gui ber.
5 v a misgjr n leggur r or munn
og velur r lvsra tungu.
6 inn eigin munnur sakfellir ig, ekki g,
og varir nar vitna gegn r.
7 Fddist fyrstur manna
og ert heiminn borinn fyrr en hirnar?
8 Hefir hlusta ri Gus
og hrifsa til n spekina?
9 Hva veist , er vr eigi vissum,
hva skilur , er oss vri kunnugt?
10 Til eru og ldungar, grhrir menn, vor meal,
augari a vidgum en fair inn.
11 Er huggun Gus r ltils viri
og mildileg orin sem heyrir?
12 Hvers vegna hrfur gremjan ig
og hv ranghvolfast augu n,
13 er snr reii inni gegn Gui
og ltur r slk or um munn fara?
14 Hva er maurinn, a hann geti veri hreinn,
og s veri rttltur, sem af konu er fddur?
15 Sj, snum heilgu treystir Hann ekki,
og himinninn er ekki hreinn augum hans,
16 hva hinn andstyggilegi og spillti,
maurinn, sem drekkur ranglti eins og vatn.

17 g vil fra ig, heyr mig,
og a sem g hefi s, fr v vil g segja,
18 v er vitringarnir kunngjru
- og duldu ekki - svo sem arfsgn fr ferum snum,
19 en eim einum var landi gefi,
og enginn tlendingur hafi enn fari um meal eirra.
20 Alla vi sna kvelst hinn gulegi
og ll au r, sem geymd eru ofbeldismanninum.
21 Skelfingarhlj ma eyrum honum,
friartmum rst eyandinn hann.
22 Hann trir v ekki, a hann komist t r myrkrinu,
og hann er kjrinn undir sveri.
23 Hann reikar um til ess a leita sr braus - hvar er a? -
hann veit a gfudagurinn bur hans.
24 Ney og angist skelfa hann,
hn ber hann ofurlii eins og konungur, sem binn er til atlgu,
25 af v hann trtti hnd sna gegn Gui
og reis rjskur mti hinum Almttka,
26 rann mti honum illvgur
undir ykkum bungum skjalda sinna.
27 Hann akti andlit sitt spiki
og safnai fitu lendar sr,
28 settist a eyddum borgum,
hsum, er enginn tti a ba
og kvei var, a vera skyldu a rstum.
29 Hann verur ekki rkur, og eigur hans haldast ekki vi,
og kornx hans svigna ekki til jarar.
30 Hann kemst eigi undan myrkrinu,
frjanga hans mun loginn sva,
og fyrir reiiblstri hans ferst hann.
31 Hann skyldi ekki reia sig hgma; hann villist,
v a hgmi verur umbun hans.
32 a rtist fyrir skapadgur hans,
og plmagrein hans grnkar eigi.
33 Hann hristir af sr sr berin eins og vnviurinn
og varpar af sr blmunum eins og olutr.
34 v a sveit hinna gulegu er frj,
og eldur eyir tjldum mtugjafanna.
35 eir ganga ungair me mu og ala gfu,
og kviur eirra undirbr svik.


Svar Jobs

16
1 svarai Job og sagi:

2 g hefi heyrt ng af slku,
hvimleiir huggarar eru r allir saman.
3 Er oravindurinn n enda?
ea hva knr ig til andsvara?
4 g gti lka tala eins og r,
ef r vru mnum sporum,
gti spunni saman rur gegn yur
og hrist yfir yur hfui,
5 g gti styrkt yur me munni mnum,
og meaumkun vara minna mundi lina jning yar.
6 tt g tali, linar ekki kvl mna,
og gjri g a ekki, hvaa ltti f g ?
7 Miklu fremur hefir Gu n rreytt mig,
- hefir eytt llu ttlii mnu,
8 hefir hremmt mig, og a er vitni mti mr.
Sjkdmur minn rs gegn mr,
krir mig upp opi gei.
9 Reii hans sltur mig sundur og ofskir mig,
hann nstir tnnum mti mr,
andstingur minn hvessir mig augun.
10 eir glenna upp gini mti mr,
lrunga mig til hungar,
allir saman gjra eir samtk mti mr.
11 Gu gefur mig vald rangltra
og varpar mr hendur gulegra.
12 g lifi hyggjulaus, braut hann mig sundur,
hann reif hnakkann mr og molai mig sundur
og reisti mig upp sr a skotspni.
13 Skeyti hans fljga kringum mig,
vgarlaust sker hann sundur nru mn,
hellir galli mnu jru.
14 Hann brtur mig skar skar ofan
og gjrir hlaup mig eins og hetja.
15 g hefi sauma sekk um hrund mitt
og stungi horni mnu ofan moldina.
16 Andlit mitt er rti af grti,
og svartamyrkur hvlir yfir hvrmum mnum,
17 tt ekkert ranglti s hendi minni
og bn mn s hrein.

18 Jr, hyl eigi bl mitt,
og kvein mitt finni engan hvldarsta!
19 En sj, himnum er vottur minn
og vitni mitt hum.
20 Vinir mnir gjra gys a mr
- til Gus ltur auga mitt grtandi,
21 a hann lti manninn n rtti snum gagnvart Gui
og skeri r milli mannsins og vinar hans. 22 v a senn eru essi fu r enda, og g fer burt leiina, sem g aldrei sn aftur.

17

1 Andi minn er bugaur, dagar
mnir rotnir,
grfin bur mn.
2 Vissulega eru eir enn a gjra gys a mr!
Auga mitt verur a horfa upp mganir eirra!
3 Set ve, gakk byrg fyrir mig hj r, Gu,
hver mun annars taka hnd mr?
4 v a hjrtum eirra hefir varna vits,
fyrir v munt ekki lta sigri hrsa.
5 Hver sem me svikum framselur vini sna a herfangi,
- augu barna hans munu daprast.
6 Hann hefir gjrt mig a orskvii meal manna,
og g ver a lta hrkja andlit mitt.
7 Fyrir v dapraist auga mitt af harmi,
og limir mnir eru allir ornir sem skuggi.
8 Rttvsir menn skelfast yfir v,
og hinn saklausi frast yfir hinum gulega.
9 En hinn rttlti heldur fast vi sna lei,
og s sem hefir hreinar hendur, verur enn styrkari.
10 En komi r allir hinga aftur,
og g mun ekki finna neinn vitran mann meal yar.

11 Dagar mnir eru linir, fyrirtlanir mnar sundurtttar,
- hin drasta eign hjarta mns.
12 Nttina gjra eir a degi,
ljsi a vera nr mr en myrkri.
13 egar g vonast eftir a dnarheimar veri hbli mitt,
b mr hvlu myrkrinu,
14 egar g kalla grfina "fur minn",
ormana "mur mna og systur" -
15 hvar er von mn,
j, von mn - hver eygir hana?
16 A slagbrndum Heljar stgur hn niur,
er g um lei f hvld moldu.


Bildad flytur kenningu um rlg hins gulega

18
1 svarai Bildad fr Sa og sagi:

2 Hversu lengi tli r a halda fram essu oraskaki?
Lti yur segjast, og v nst skulum vr talast vi.
3 Hvers vegna erum vr metnir sem skepnur,
ornir heimskir yar augum?
4 , sem ttir sjlfan ig sundur reii inni,
- jrin n vegna a fara aun
og bjargi a frast r sta snum?

5 Ljs hins gulega slokknar,
og logi elds hans skn ekki.
6 Ljsi myrkvast tjaldi hans,
og a slokknar lampanum yfir honum.
7 Hans flugu skref vera stutt,
og ragjr sjlfs hans steypir honum,
8 v a hann rekst neti me ftur sna,
og hann gengur mskvunum.
9 Mskvi festist um hl hans,
lykkjan herist a honum.
10 Snaran liggur falin jrinni,
og gildran liggur fyrir honum stgnum.
11 Skelfingar hra hann allt um kring
og hrekja hann fram, hvar sem hann gengur.
12 gfu hans tekur a svengja,
og gltunin bur bin eftir falli hans.
13 Hn trir h hans,
og frumburur dauans etur limu hans.
14 Hann er hrifinn burt r tjaldi snu, er hann treysti ,
og a ltur hann ganga til konungs skelfinganna.
15 tjaldi hans br a, sem eigi er hans,
brennisteini er str yfir bsta hans.
16 A nean orna rtur hans,
a ofan visna greinar hans.
17 Minning hans hverfur af jrunni,
og nafn hans er ekki nefnt vllunum.
18 Menn hrinda honum fr ljsinu t myrkri
og reka hann burt af jarrki.
19 Hann mun hvorki eiga brn n buru meal jar sinnar,
og enginn, sem undan hefir komist, er hblum hans.
20 Yfir skapadgri hans skelfast eftirkomendurnir,
og hrylling grpur , er fyrr voru uppi.
21 J, svo fer um bstai hins ranglta
og svo um samasta ess manns, sem eigi ekkir Gu.


Vrn Jobs: Gu rttltir

19
1 svarai Job og sagi:

2 Hversu lengi tli r a angra sl mna
og mylja mig sundur me orum?
3 r hafi egar smna mig tu sinnum,
r skammist yar ekki fyrir a misyrma mr.
4 Og hafi mr raun og veru ori ,
varar a mig einan.
5 Ef r raun og veru tli a hrokast upp yfir mig,
sanni mr svviring mna.
6 Kannist vi, a Gu hafi halla rtti mnum
og umkringt mig me neti snu.
7 Sj, g kalla: Ofbeldi! og f ekkert svar,
g kalla hjlp, en engan rtt er a f.
8 Gu hefir girt fyrir veg minn, svo a g kemst ekki fram,
og stigu mna hylur hann myrkri.
9 Heiri mnum hefir hann afkltt mig
og teki krnuna af hfi mr.
10 Hann brtur mig niur allar hliar, svo a g fari burt,
og sltur upp von mna eins og tr.
11 Hann ltur reii sna blast gegn mr
og telur mig vin sinn.
12 Skarar hans koma allir saman
og leggja braut sna gegn mr
og setja herbir snar kringum tjald mitt.
13 Brur mna hefir hann gjrt mr frhverfa,
og vinir mnir vilja eigi framar vi mr lta.
14 Skyldmenni mn lta ekki sj sig,
og kunningjar mnir hafa gleymt mr.
15 Skjlstingar hss mns og ernur mnar lta mig akomumann,
og g er orinn tlendingur augum eirra.
16 Kalli g jn minn, svarar hann ekki,
g ver a srbna hann me munni mnum.
17 Andi minn er konu minni framandlegur,
og brur mnir forast mig.
18 Jafnvel brnin fyrirlta mig,
standi g upp, spotta au mig.
19 Alla mna alarvini stuggar vi mr,
og eir sem g elskai, hafa snist mti mr.
20 Bein mn lmast vi hrund mitt og hold,
og g hefi sloppi me tannholdi eitt.
21 Aumki mig, aumki mig, vinir mnir,
v a hnd Gus hefir losti mig.
22 Hv ofski r mig eins og Gu
og veri eigi saddir holdi mnu?

23 a or mn vru skrifu upp,
a au vru skr bk
24 me jrnstl og bli,
a eilfu hggvin klett!
25 g veit, a lausnari minn lifir,
og hann mun sastur ganga fram foldu.
26 Og eftir a essi h mn er sundurttt
og allt hold er af mr, mun g lta Gu.
27 g mun lta hann mr til gs,
j, augu mn sj hann, og a eigi sem andsting,
- hjarta brennur af r brjsti mr!
28 egar r segi: "Vr skulum ofskja hann,
rt gfunnar er hj honum sjlfum a finna!"
29 hrist gn sversins,
v a sveri er refsing syndar.
munu r komast a raun um, a til er dmur.


Sfar: Gu er rttltur er hann refsar

20
1 svarai Sfar fr Naama og sagi:

2 Fyrir v veita hugsanir mnar mr andsvr
og af v a a sur mr:
3 g ver a hlusta hulegar vtur,
en andi minn gefur mr skilning a svara.
4 Veist , a svo hefir a veri fr eilf,
fr v er menn voru settir jrina,
5 a fgnuur gulegra er skammr
og a glei hins gulausa varir rskotsstund?
6 a sjlfbirgingskapur hans nemi vi himin
og hfu hans ni upp skin,
7 verur hann eilflega a engu eins og hans eigin saur,
eir, sem su hann, segja: Hvar er hann?
8 Hann lur burt eins og draumur, svo a hann finnst ekki,
og hverfur eins og ntursn.
9 Auga, sem hann horfi, sr hann eigi aftur,
og bstaur hans ltur hann aldrei framar.
10 Brn hans snkja snaua menn,
og hendur eirra skila aftur eigum hans.
11 tt bein hans su full af skurtti,
leggjast au samt me honum moldu.

12 tt hi illa s honum stt munni,
tt hann feli a undir tungu sinni,
13 tt hann treini sr a og vilji ekki sleppa v
og haldi v eftir mijum gmnum,
14 breytist fan innflum hans,
- nrugall kvii honum.
15 Au gleypti hann - hann verur a la honum aftur,
Gu keyrir hann r kvii hans.
16 Nrueitur saug hann,
tunga eiturormsins deyir hann.
17 Hann m ekki glejast yfir lkjum,
yfir rennandi m hunangs og rjma.
18 Hann ltur af hendi aflaf og gleypir a eigi,
auurinn sem hann grddi, veitir honum eigi eftirvnta glei.
19 v a hann kgai snaua og lt eftir hjlparlausa,
slsai undir sig hs, en byggi ekki.
20 v a hann ekkti enga r maga snum,
fr hann eigi fora v, sem honum er drmtast.
21 Ekkert komst undan grgi hans,
fyrir v er velsld hans eigi varanleg.
22 tt hann hafi allsngtir, kemst hann nauir,
allt magn munnar kemur yfir hann.
23 verur a: Til ess a fylla kvi hans
sendir Gu hann sna brennandi reii
og ltur mat snum rigna yfir hann.
24 Fli hann fyrir jrnvopnunum,
borar eirboginn hann gegn.
25 Hann dregur rina t, kemur hn t um baki,
og hinn blikandi oddur kemur t r galli hans
- skelfing grpur hann.
26 Allur farnaur er geymdur aufum hans,
eldur, sem enginn bls a, eyir honum,
hann etur a, sem eftir er tjaldi hans.
27 Himinninn afhjpar misgjr hans,
og jrin gjrir uppreisn mti honum.
28 Gri hss hans fer tleg,
rennur burt allar ttir degi reiinnar.

29 etta er gulegs manns hlutskipti fr Gui
og arfleif s, sem honum er thlutu af hinum Almttka.


Andmli Jobs: Lf gulegra lnast

21
1 svarai Job og sagi:

2 Hlusti gaumgfilega ml mitt,
og lti a vera huggun af yar hendi.
3 Unni mr ess, a g tali,
og egar g hefi tala t, mtt ha.
4 Er g a kvarta yfir mnnum?
ea hv skyldi g ekki vera olinmur?
5 Lti til mn og undrist
og leggi hnd munn!
6 J, egar g hugsa um a, skelfist g,
og hryllingur fer um mig allan.

7 Hvers vegna lifa hinir gulegu,
vera gamlir, j, magnast a krafti?
8 Nijar eirra dafna fyrir augliti eirra hj eim
og afsprengi eirra fyrir augum eirra.
9 Hs eirra eru hult og ttalaus,
og hirtingarvndur Gus kemur ekki niur eim.
10 Boli eirra kelfir og kemur a gagni,
kr eirra ber og ltur ekki klfi.
11 eir hleypa t brnum snum eins og lambahjr,
og smsveinar eirra hoppa og leika sr.
12 eir syngja htt undir me bumbum og ggjum
og glejast vi hljm hjarppunnar.
13 eir eya dgum snum velgengni
og fara til Heljar frii,
14 og sgu eir vi Gu: "Vk fr oss
- a ekkja na vegu girnumst vr eigi.
15 Hva er hinn Almttki, a vr skyldum drka hann,
og hva skyldi a stoa oss a leita hans bn?"
16 Sj, gfa eirra er ekki eirra valdi,
- rlag gulegra er fjarri mr.

17 Hversu oft slokknar lampa hinna gulegu,
og hversu oft kemur gfa eirra yfir ?
Hversu oft deilir Gu eim hlutskiptum reii sinni?
18 Hversu oft vera eir sem str fyrir vindi
og sem sir, er stormurinn feykir burt?
19 "Gu geymir brnum hans hamingju hans."
Endurgjaldi hann honum sjlfum, svo a hann fi a kenna v!
20 Sji augu sjlfs hans gltun hans,
og drekki hann sjlfur af reii hins Almttka!
21 v a hva hirir hann um hs sitt eftir dauann,
egar tala mnaa hans er fullnu?
22 tla menn a kenna Gui visku
ea dma hinn hsta?
23 Einn deyr mestu velgengni,
fullkomlega hyggjulaus og ngur,
24 trog hans eru full af mjlk,
og mergurinn beinum hans er safamikill.
25 Og annar deyr me beiskju huga
og hefir aldrei noti hamingjunnar.
26 eir hvla bir duftinu,
og makarnir hylja .

27 Sj, g ekki hugsanir yar
og fyrirtlanir, a beita mig ofbeldi.
28 egar r segi: "Hvar er hs harstjrans
og hvar er tjaldi, sem hinir gulegu bjuggu ?"
29 hafi r ekki spurt vegfarendur,
- og snnunum eirra munu r ekki hafna -
30 a degi gltunarinnar er hinum vonda yrmt,
reiinnar degi er eim skoti undan.
31 Hver setur honum breytni hans fyrir sjnir?
Og egar hann gjrir eitthva, hver endurgeldur honum?
32 Og til grafar er hann borinn
og vaka er yfir legstanum.
33 Moldarhnausar dalsins liggja mjklega ofan honum,
og eftir honum flykkjast allir menn,
eins og teljandi eru undan honum farnir.
34 Og hvernig megi r hugga mig me hgma,
og andsvr yar - sviksemin ein er eftir!



riji rukafli


Ra Elfasar: Jtau syndir nar

22
1 svarai Elfas fr Teman og sagi:

2 Vinnur maurinn Gui gagn?
Nei, sjlfum sr vinnur vitur maur gagn.
3 Er a bati fyrir hinn Almttka, a ert rttltur,
ea vinningur, a lifir grandvru lfi?
4 Er a vegna gustta ns, a hann refsar r,
a hann dregur ig fyrir dm?
5 Er ekki vonska n mikil
og misgjrir nar rjtandi?
6 v a tkst ve af brrum num a stulausu
og frir fkldda menn r flkum eirra.
7 gafst ekki hinum rmagna vatn a drekka,
og hinum hungraa synjair braus.
8 En hinn voldugi tti landi,
og viringarmaurinn bj v.
9 Ekkjur lst fara burt tmhentar,
og armleggir munaarleysingjanna voru brotnir sundur.
10 Fyrir v eru snrur allt kringum ig,
og fyrir v skelfir tti ig skyndilega!
11 Ea sr ekki myrkri
og vatnaflauminn, sem hylur ig?

12 Er ekki Gu himinhr?
og lt hvirfil stjarnanna, hve htt r gnfa!
13 Og segir: "Hva veit Gu?
Getur hann dmt gegnum sksortann?
14 Skin skyggja hann, svo a hann sr ekki,
og hann gengur himinhvelfingunni."
15 tlar a halda fortar lei,
er rangltir menn hafa fari?
16 eir er kippt var burt fyrir tmann
og grundvllur eirra skolaist burt sem straumur,
17 eir er sgu vi Gu: "Vk fr oss!
og hva gti hinn Almttki gjrt fyrir oss?"
18 og a hann fyllti hs eirra blessun.
- Hugarfar gulegra s fjarri mr!
19 Hinir rttltu sj a og glejast,
og hinn saklausi gjrir gys a eim:
20 "Vissulega er andstingur vor a engu orinn,
og eldurinn hefir eytt leifum eirra."

21 Vingast vi Gu, muntu vera frii,
vi a mun blessun yfir ig koma.
22 Tak mti kenning af munni hans,
og fest r or hans hjarta.
23 Ef snr r til hins Almttka, aumkir ig,
ef rekur ranglti langt burt fr tjaldi nu -
24 j, varpau gullinu dufti
og skragullinu ofan lkjamlina! -
25 skal hinn Almttki vera gull itt,
vera r hi skrasta silfur.
26 J, munt hafa yndi af hinum Almttka
og lyfta augliti nu til Gus.
27 Bijir til hans, bnheyrir hann ig,
og heit n munt greia.
28 Og formir eitthva, mun r heppnast a,
og birta skna yfir vegu na.
29 egar eir liggja niur vi, kallar "Upp vi!" og
hinum aumjka hjlpar hann.
30 Hann bjargar jafnvel eim, sem ekki er saklaus,
j, hann bjargast fyrir hreinleik handa inna.


Svar Jobs: g er saklaus

23
1 svarai Job og sagi:

2 Enn sem fyrr munu kveinstafir mnir vera taldir uppreisn,
hnd Gus hvlir ungt andvrpum mnum.
3 g vildi a g vissi, hvernig g tti a finna hann,
hvernig g gti komist fram fyrir dmstl hans!
4 mundi g tskra mli fyrir honum
og fylla munn minn snnunum.
5 g mundi f a vita, hverju hann svarai mr,
og heyra hva hann segi vi mig.
6 Mundi hann deila vi mig mikilleik mttar sns?
Nei, hann mundi veita mr skipta athygli.
7 mundi hreinskilinn maur reyta mlskn vi hann,
og g mundi a eilfu losna vi dmara minn.

8 En fari g austur, er hann ar ekki,
og vestur, ar ver g hans eigi var.
9 tt hann hafist a norri, s g hann ekki,
og sveigi hann lei til suurs, f g ekki liti hann.
10 En hann veit, hvernig breytni mn hefir veri,
ef hann prfai mig, mundi g reynast sem gull.
11 Ftur minn hefir rtt spor hans,
g hefi haldi veg hans og eigi hneigt af lei.
12 Fr skipun vara hans hefi g ekki viki,
hefi varveitt brjsti mr or munns hans.

13 En hann er samur vi sig - hver aftrar honum?
Ef hann girnist eitthva, gjrir hann a.
14 J, hann framkvmir a, er hann hefir tla mr,
og mrgu slku br hann yfir.
15 ess vegna skelfist g auglit hans.
Hugleii g a, hrist g hann.
16 J, Gu hefir gjrt mig hugdeigan,
og hinn Almttki skoti mr skelk bringu.
17 v a a er ekki vegna gfunnar, a g stend rrota,
n vegna sjlfs mn, tt nidimman hylji mig.

24

1 Hvers vegna eru ekki hegningartmar geymdir af hinum Almttka,
2 og hv sj eir ekki daga hans, sem hann tra?
Menn fra landamerki r sta,
rna hjrum og halda eim beit.
3 Asna munaarleysingjanna reka menn burt
og taka uxa ekkjunnar a vei.
4 eir hrinda hinum ftku t af veginum,
hinir bgstddu landinu vera allir a fela sig.
5 J, sem skgarasnar rfum
ganga eir t til starfa sinna, leitandi a fu,
eyimrkin veitir eim brau handa brnunum.
6 akrinum uppskera eir fur sitt
og fara eftirleit vngari hins gulega.
7 Naktir liggja eir um ntur, kllausir,
og hafa enga breiu kuldanum.
8 eir eru gagndrepa af fjallaskrunum,
og hlislausir fama eir klettinn.
9 Menn slta furleysingjana af brjstinu
og taka ve af hinum bgstddu.
10 Naktir ganga eir, kllausir,
og hungrair bera eir kornbundin.
11 olfugrum annarra pressa eir olu,
troa vnlagarrr og kveljast af orsta.
12 r borgunum heyrast stunur deyjandi manna,
slir hinna drepnu hrpa hefnd,
en Gu gefur ekki gaum a hfunni.

13 Slkir menn eru ljsfjendur ornir,
eir ekkja ekki vegu hans
og halda sig ekki stigum hans.
14 Me morgunsrinu fer moringinn ftur
og drepur hinn volaa og snaua,
og nttunni list jfurinn.
15 Og auga hrkarlsins bur eftir rkkrinu,
og hann segir: "Ekkert auga sr mig,"
og dregur sklu fyrir andliti.
16 myrkrinu brjtast eir inn hs,
daginn loka eir sig inni,
eir ekkja ekki ljsi.
17 v a llum er eim niamyrkri morgunn,
v a eir eru nkunnugir skelfingum niamyrkursins.

18 Fljtt berst hann burt me straumnum,
blvaur verur erfahluti hans landinu,
hann snr eigi framar lei til vngaranna.
19 urrkur og hiti hrfa snjvatni burt,
Hel ann, er svo hefir syndga.
20 Murskauti gleymir honum,
ormarnir ga sr honum.
Hans er eigi framar minnst,
og ranglti verur broti sundur eins og tr,
21 hann sem rndi byrjuna, er ekki fddi,
og enga velgjr sndi ekkjunni.
22 En Gu heldur samt hinum volduga vi me mtti snum,
slkur maur rs aftur upp, tt hann vri tekinn a rvnta um lfi.
23 Gu veitir honum a lifa hultur, og hann er studdur,
og augu hans vaka yfir vegum hans.
24 Htt standa eir, en eftir stundarkorn eru eir horfnir.
eir hnga, eir eru hrifnir burt eins og allir arir
og svinir af eins og hfu kornaxins.
25 Og ef a er eigi svo, - hver vill sanna, a g s lygari,
og gjra ru mna a engu?


rija ra Bildads

25
1 svarai Bildad fr Sa og sagi:

2 Hans er drottinvald og tti,
hans sem ltur fri rkja hum snum.
3 Verur tlu komi hersveitir hans,
og yfir hverjum rennur ekki upp ljs hans?
4 Hvernig tti maurinn a vera rttltur hj Gui,
og hvernig tti s a vera hreinn, sem af konu er fddur?
5 Sj, jafnvel tungli, a er ekki bjart,
og stjrnurnar eru ekki hreinar augum hans,
6 hva maurinn, makurinn,
og mannssonurinn, ormurinn!


Job hir Bildad og lofar Gu

26
1 svarai Job og sagi:

2 En hva hefir hjlpa hinum rttlausa,
stutt hinn mttvana armlegg!
3 En hva hefir ri hinum vitra
og kunngjrt mikla speki!
4 Fyrir hverjum hefir flutt ru na,
og hvers andi var a, sem gekk fram r r?
5 Andar hinna framlinu undirdjpunum skelfast
samt vtnunum og bum eirra.
6 Naktir liggja undirheimar fyrir Gui
og undirdjpin sklulaus.
7 Hann enur norri t yfir auninni
og ltur jrina svfa tmum geimnum,
8 hann bindur vatni saman skjum snum,
og brestur skflkinn ekki undir v,
9 hann byrgir fyrir sjnu hstis sns
me v a breia sk sitt yfir hana.
10 Marklnu hefir hann dregi hringinn kring haffletinum,
ar sem mtast ljs og myrkur.
11 Stoir himinsins ntra
og hrast gnun hans.
12 Me mtti snum sir hann hafi,
og me hyggindum snum sundurmolar hann hafdrekann.
13 Fyrir andgusti hans verur himinninn heiur,
hnd hans leggur gegn hinn flughraa dreka.
14 Sj, etta eru aeins ystu takmrk vega hans,
og hversu lgt hvsl er a, sem vr heyrum!
En rumu mttarverka hans - hver skilur hana?


Lokara Jobs um rttlti hans

27
1 Og Job hlt fram a flytja ru sna og mlti:

2 Svo sannarlega sem Gu lifir, s er svipt hefir mig rtti mnum,
og hinn Almttki, er hryggt hefir slu mna:
3 mean lfsnd er mr
og andi Gus nsum mnum,
4 skulu varir mnar ekki tala ranglti
og tunga mn ekki mla svik.
5 Fjarri s mr a jta, a r hafi rtt a mla.
ar til er g gef upp andann, lt g ekki taka fr mr sakleysi mitt.
6 g held fast rttlti mitt og sleppi v ekki,
hjarta mitt telur mig ekki fyrir neinn daga minna.
7 Fyrir vini mnum fari eins og hinum gulega
og fyrir mtstumanni mnum eins og hinum ranglta.
8 v a hvaa von hefir gulaus maur, egar skori er rinn,
er Gu hrfur burt lf hans?
9 tli Gu heyri p hans,
er ney kemur yfir hann?
10 Ea getur hann haft yndi af hinum Almttka,
hrpa til Gus, hvenr sem vera skal?

11 g vil fra yur um hnd Gus,
eigi leyna v, er hinn Almttki hefir hyggju.
12 Sj, r hafi allir s a sjlfir,
hv fari r me slka heimsku?
13 etta er hlutskipti gulegs manns hj Gui,
arfleif ofbeldismanns, s er hann fr fr hinum Almttka:
14 Eignist hann mrg brn, er a handa sverinu,
og afkvmi hans mettast eigi af braui.
15 eir af flki hans er af komast, vera jarair af drepsttinni,
og ekkjur eirra halda engan harmagrt.
16 egar hann hrgar saman silfri eins og sandi
og hleur saman klum sem leir,
17 hleur hann eim saman, en hinn rttlti klist eim,
og silfrinu deilir hinn saklausi.
18 Hann hefir byggt hs sitt eins og kngull
og svo sem skla, er varmaur reisir sr.
19 Rkur leggst hann til hvldar - hann gjrir a eigi oftar,
hann lkur upp augunum, og er allt fari.
20 Skelfingar n honum eins og vatnaflaumur,
um ntt hrfur stormurinn hann burt.
21 Austanvindurinn hefur hann loft, svo a hann tur fram,
og feykir honum burt af sta hans.
22 Vgarlaust sendir hann skeyti sn hann,
fyrir hendi hans flr hann skyndi -
23 skella menn saman lfum yfir honum
og blstra hann burt fr bsta hans.


Kvi um spekina

28

1 A snnu silfri upptkusta
og gulli, sem menn hreinsa, fundarsta.
2 Jrn er teki r jru,
og steinn er brddur a eiri.
3 Maurinn hefir gjrt enda myrkrinu,
og til ystu takmarka rannsakar hann
steinana, sem faldir eru kolniamyrkri.
4 Hann brtur nmugng fjarri eim, sem dagsbirtunni ba,
gleymdur mannaftum,
fjarlgur mnnum hangir hann, svfur hann.
5 Upp r jrinni sprettur brau,
en niri henni er llu umturna eins og af eldi.
6 Safrinn finnst grjti jararinnar,
og gullkorn fr s er grefur.
7 rninn ekkir eigi veginn anga,
og valsauga sr hann ekki,
8 hin drembnu rndr ganga hann eigi,
ekkert ljn fer hann.
9 tinnusteinana leggur maurinn hnd sna,
umturnar fjllunum fr rtum.
10 Hann heggur gng bjrgin,
og auga hans sr alls konar drindi.
11 Hann bindur fyrir vatnsarnar, til ess a r trist ekki,
og leiir leynda hluti fram dagsbirtuna.

12 En spekin, hvar er hana a finna,
og hvar viskan heima?
13 Enginn maur ekkir veginn til hennar,
og hana er ekki a finna landi lifenda.
14 Undirdjpi segir: " mr er hn ekki!"
og hafi segir: "Ekki er hn hj mr!"
15 Hn fst ekki fyrir skragull,
og ekki verur silfur reitt sem andviri hennar.
16 Eigi verur hn frgulli goldin
n drum sjam- og safrsteinum.
17 Gull og gler kemst ekki til jafns vi hana,
og hn fst ekki skiptum fyrir ker af skragulli.
18 Kralla og krystalla er ekki a nefna,
og a eiga spekina er meira um vert en perlur.
19 Tpasar Bllands komast ekki til jafns vi hana,
hn verur ekki goldin me hreinasta gulli.

20 J spekin, hvaan kemur hn,
og hvar viskan heima?
21 Hn er falin augum allra eirra er lifa,
og fuglum loftsins er hn hulin.
22 Undirdjpin og dauinn segja:
"Me eyrum vorum hfum vr heyrt hennar geti."

23 Gu veit veginn til hennar,
og hann ekkir heimkynni hennar.
24 v a hann sr til endimarka jarar,
ltur allt, sem undir himninum er.
25 er hann kva unga vindarins
og kvarai takmrk vatnsins,
26 er hann setti regninu lg
og veg eldingunum,
27 s hann hana og kunngjri hana,
fkk henni sta og rannsakai hana einnig.
28 Og vi manninn sagi hann:
"Sj, a ttast Drottin - a er speki,
og a forast illt - a er viska."


Job rir um hi lina

29
1 Og Job hlt fram a flytja ru sna og mlti:

2 a mr lii eins og forum daga,
eins og er Gu varveitti mig,
3 er lampi hans skein yfir hfi mr,
og g gekk vi ljs hans myrkrinu,
4 eins og er g var sumri vi minnar,
er vintta Gus var yfir tjaldi mnu,
5 er hinn Almttki var enn me mr
og brn mn hringinn kringum mig,
6 er g rjma,
og olfuolan rann lkjum r klettinum hj mr,
7 er g gekk t borgarhlii, upp borgina,
bj mr sti torginu.
8 egar sveinarnir su mig, fldu eir sig,
og ldungarnir risu r sti og stu.
9 Hfingjarnir httu a tala
og lgu hnd munn sr.
10 Rdd tignarmannanna agnai,
og tunga eirra loddi vi gminn.
11 v a ef eyra heyri, taldi a mig slan,
og ef auga s, bar a mr vitni.
12 v a g bjargai bgstddum, sem hrpuu hjlp,
og munaarleysingjum, sem enga asto ttu.
13 Blessunarsk aumingjans kom yfir mig,
og hjarta ekkjunnar fyllti g fgnui.
14 g klddist rttltinu, og a klddist mr,
rvendni mn var mr sem skikkja og vefjarhttur.
15 g var auga hins blinda
og ftur hins halta.
16 g var fair hinna snauu,
og mlefni ess, sem g eigi ekkti, rannsakai g.
17 g braut jaxlana hinum ranglta
og reif brina r tnnum hans.
18 hugsai g: " hreiri mnu mun g gefa upp andann
og lifa langa vi, eins og Fnix-fuglinn.
19 Rt mn er opin fyrir vatninu,
og dggin hefir nttsta greinum mnum.
20 Heiur minn er nr hj mr,
og bogi minn yngist upp hendi minni."
21 eir hlustuu mig og biu
og hlddu egjandi tillgu mna.
22 er g hafi tala, tku eir eigi aftur til mls,
og ra mn draup niur .
23 eir biu mn eins og regns,
og opnuu munn sinn, eins og von vri vorskr.
24 g brosti til eirra, egar eim fllst hugur,
og ljs auglitis mns gjru eir aldrei dapurt.
25 Fs lagi g lei til eirra og sat ar efstur,
sat ar sem konungur umkringdur af hersveit sinni,
eins og huggari harmrunginna.


Job lsir breyttum hag

30

1 En n hlja eir a mr, sem yngri eru en g,
mundi g ekki hafa virt feur eirra ess
a setja hj fjrhundum mnum.
2 Hva hefi og kraftur handa eirra stoa mig,
ar sem eir aldrei vera fullroska?
3 eir eru rmagna af skorti og hungri,
naga urrt landi, sem gr var aun og eyimrk.
4 eir reyta hrmblku hj runnunum,
og gfilrtur er fa eirra.
5 eir eru flmdir r flagi manna,
menn pa a eim eins og a jf,
6 svo a eir vera a hafast vi hrilegum gjm,
jarholum og berghellum.
7 Milli runnanna rymja eir,
og undir netlunum safnast eir saman,
8 gulaust og rulaust kyn,
treknir r landinu.
9 Og n er g orinn eim a hkvi
og orinn umtalsefni eirra.
10 eir hafa andstygg mr, koma ekki nrri mr
og hlfast jafnvel ekki vi a hrkja framan mig.
11 ar sem Gu hefir leyst streng sinn og beygt mig,
sleppa eir og beislinu fram af sr gagnvart mr.
12 Mr til hgri handar vex hyski eirra upp,
ftum mnum hrinda eir fr sr
og leggja gltunarbrautir snar gegn mr.
13 eir hafa rifi upp stig minn,
a falli mnu styja eir, sem engan hjlparmann eiga.
14 eir koma sem inn um vtt mrskar,
velta sr fram innan um rstir.
15 Skelfingar hafa snist mti mr,
tign mn er ofstt eins og af stormi,
og gfa mn er horfin eins og sk.
16 Og n rennur sla mn sundur trum,
eymdardagar halda mr fstum.
17 Nttin nstir bein mn, svo a au losna fr mr,
og hinar nagandi kvalir mnar hvlast ekki.
18 Fyrir mikilleik mttar hans er klnaur minn aflagaur,
hann lykur fast um mig, eins og hlsml kyrtils mns.
19 Gu hefir kasta mr ofan saurinn,
svo a g er orinn eins og mold og aska.
20 g hrpa til n, en svarar ekki,
g stend arna, en starir mig.
21 ert orinn grimmur vi mig,
me krafti handar innar ofskir mig.
22 lyftir mr upp vindinn, ltur mig eytast fram,
og ltur mig farast stormgn.
23 v a g veit, a vilt leia mig til Heljar,
samkomusta allra eirra er lifa.
24 En - rtta menn ekki t hndina, egar allt hrynur?
ea hrpa menn ekki hjlp, egar eir eru a farast?
25 Ea grt g ekki yfir eim, sem tti illa daga,
og hryggist ekki sl mn vegna ftklingsins?
26 J, g bjst vi gu, en kom illt,
vnti ljss, en kom myrkur.
27 a sur innflum mnum n aflts,
eymdardagar eru yfir mig komnir.
28 Svartur geng g um, ekki af slarhita,
g stend upp, sfnuinum hrpa g hjlp.
29 g er orinn brir sjakalanna
og flagi strtsfuglanna.
30 Hrund mitt er ori svart og flagnar af mr,
og bein mn eru brunnin af hita.
31 Og fyrir v var ggja mn a grti
og hjarppa mn a harmakveini.


Job hfar til rttltis Gus

31

1 g hafi gjrt sttmla vi augu mn;
hvernig hefi g tt a lta til yngismeyjar?
2 Og hvert vri hlutskipti fr Gui hr a ofan
og arfleifin fr hinum Almttka af hum?
3 Er a ekki gltun fyrir glpamanninn
og gfa fyrir , er illt fremja?
4 Sr hann ekki vegu mna,
og telur hann ekki ll mn spor?

5 Hafi g gengi me lyginni
og ftur minn hraa sr til svika -
6 vegi Gu mig rtta vog,
til ess a hann viurkenni sakleysi mitt! -
7 hafi spor mn viki af lei,
hjarta mitt fari eftir fsn augna minna
og flekkur loa vi hendur mnar,
8 eti annar a, sem g si,
og frjangar mnir veri rifnir upp me rtum.

9 Hafi hjarta mitt lti ginnast vegna einhverrar konu,
og hafi g stai hleri vi dyr nunga mns,
10 mali kona mn fyrir annan,
og arir menn leggist me henni.
11 v a slkt vri hfa
og glpur, sem dmurum ber a hegna fyrir,
12 v a a vri eldur, sem eyir ofan undirdjpin
og hlyti a upprta allar eigur mnar.

13 Hafi g ltilsvirt rtt jns mns ea ernu minnar,
er au ttu deilu vi mig,
14 hva tti g a gjra, egar Gu risi upp,
og hverju svara honum, egar hann rannsakai?
15 Hefir eigi s er mig skp, skapa jn minn murlfi,
og hefir ekki hinn sami mynda okkur murkvii?

16 Hafi g synja ftkum bnar
og lti augu ekkjunnar daprast,
17 hafi g eti bitann minn einn;
og munaarleysinginn ekkert fengi af honum -
18 nei, fr barnsku minni hefir hann vaxi upp hj mr sem hj fur
og fr murlfi hefi g leitt hann -
19 hafi g s aumingja kllausan
og snauan mann breiulausan,
20 hafi lendar hans ekki blessa mig
og hafi honum ekki hitna vi ullina af sauum mnum;
21 hafi g reitt hnefann a munaarleysingjanum,
af v a g s mr lisvon borgarhliinu,
22 detti axlir mnar fr herunum
og handleggur minn brotni r axlarlinum.
23 v a gltunin fr Gui var mr skelfileg,
og gegn htign hans megna g ekkert.

24 Hafi g gjrt gulli a athvarfi mnu
og nefnt skragulli fulltra minn,
25 hafi g glast yfir v, a auur minn var mikill
og a hnd mn aflai svo rkulega,
26 hafi g horft slina, hversu hn skein,
og tungli, hversu drlega a fram,
27 og hafi hjarta mitt lti tlast leynum,
svo a g bri hnd a munni og kyssti hana,
28 a hefi lka veri hegningarver synd,
v a hefi g afneita Gui hum.

29 Hafi g glast yfir frum fjandmanns mns
og hlakka yfir v, a gfa kom yfir hann -
30 nei, aldrei hefi g leyft munni mnum svo a syndga
a g me formlingum skai daua hans.
31 Hafa ekki heimilismenn mnir sagt:
"Hvenr hefir nokkur fari saddur fr bori hans?"
32 g lt ekki akomumann ntta bersvi,
heldur opnai g dyr mnar fyrir feramanninum.
33 Hafi g huli yfirsjnir mnar, eins og menn gjra,
og fali misgjr mna brjsti mnu,
34 af v a g hrddist mannfjldann,
og af v a fyrirlitning ttanna fldi mig,
svo a g hafi hgt um mig og fr ekki t fyrir dyr,
38 hafi akurland mitt hrpa undan mr
og ll plgfr ess grti,
39 hafi g eti grur ess endurgjaldslaust
og slkkt lf eiganda ess,
40 spretti yrnar upp sta hveitis
og illgresi sta byggs.

35 a g hefi ann, er hlusta vildi mig!
Hr er undirskrift mn - hinn Almttki svari mr!
S sem mig krir, skrifi sitt kruskjal!
36 Vissulega skyldi g bera a xlinni,
binda a sem hfusveig um enni,
37 g skyldi segja Gui fr hverju spori mnu
og ganga sem hfingi fram fyrir hann!

Hr enda rur Jobs.



Rur Elh


Elh kemur til sgunnar

32
1Og essir rr menn httu a svara Job, v a hann ttist vera rttltur. 2 upptendraist reii Elh Barakelssonar Bsta af Rams kynstofni. Upptendraist reii hans gegn Job, af v a hann taldi sig hafa rttu a standa gagnvart Gui. 3Reii hans upptendraist og gegn vinum hans remur, fyrir a a eir fundu engin andsvr til ess a sanna Job, a hann hefi rngu a standa. 4En Elh hafi bei me a mla til Jobs, v a hinir voru eldri en hann. 5En er Elh s, a mennirnir rr gtu engu svara, upptendraist reii hans.


Fyrsta ra

6 tk Elh Barakelsson Bsti til mls og sagi:

g er ungur a aldri, en r eru ldungar,
ess vegna fyrirvar g mig og kom mr eigi a v
a kunngjra yur a, sem g veit.
7 g hugsai: Aldurinn tali,
og rafjldinn kunngjri speki!
8 En - a er andinn manninum
og andblstur hins Almttka, sem gjrir vitra.
9 Elstu mennirnir eru ekki vallt vitrastir,
og ldungarnir skynja eigi, hva rttast er.
10 Fyrir v segi g: Hl mig,
n tla einnig g a kunngjra a, sem g veit.
11 Sj, g bei eftir rum yar,
hlustai rksemdir yar,
uns r fyndu orin, sem vi ttu.
12 Og a yur gaf g gaum,
en sj, enginn sannfri Job,
enginn yar hrakti or hans.
13 Segi ekki: "Vr hfum hitt fyrir speki,
Gu einn fr sigra hann, en enginn maur!"
14 Gegn mr hefir hann ekki sett fram neinar sannanir,
og me yar orum tla g ekki a svara honum.

15 eir eru skelkair, svara eigi framar,
eir standa uppi orlausir.
16 Og tti g a ba, ar sem eir egja,
ar sem eir standa og svara eigi framar?
17 g vil og svara af minni hlfu,
g vil og kunngjra a, sem g veit.
18 v a g er fullur af orum,
andinn brjsti mnu knr mig.
19 Sj, brjst mitt er sem vn, er ekki fr trs,
tlar a rifna, eins og nfylltir belgir.
20 g tla a tala til ess a ltta mr,
tla a opna varir mnar og svara.
21 g tla ekki a draga taum neins,
og g tla engan a skjalla.
22 v a g kann ekki a skjalla,
ella kynni skapari minn brlega a kippa mr burt.

33
1 En heyr , Job, ru mna,

og hl ll or mn.
2 Sj, g opna munn minn,
og tunga mn talar gmi mnum.
3 Or mn eru hjartans hreinskilni,
og a sem varir mnar vita, mla r einlgni.
4 Andi Gus hefir skapa mig,
og andblstur hins Almttka gefur mr lf.
5 Ef getur, svara mr,
b ig t mti mr og gakk fram.
6 Sj, g stend eins og gagnvart Gui,
g er og myndaur af leiri.
7 Sj, hrsla vi mig arf eigi a skelfa ig
og ungi minn eigi rsta r niur.
8 En hefir sagt eyru mr,
og g heyri hljm oranna:
9 "Hreinn er g, laus vi afbrot,
saklaus er g, og hj mr er engin misgjr.
10 En Gu reynir a finna tilefni til fjandskapar vi mig
og tlar a g s vinur hans.
11 Hann setur ftur mna stokk
og agtir alla vegu mna."

12 Sj, essu hefir rangt fyrir r, svara g r,
v a Gu er meiri en maur.
13 Hv hefir rtta vi hann,
a hann svarai engu llum orum num?
14 v a vissulega talar Gu einu sinni,
j, tvisvar, en menn gefa v ekki gaum.
15 draumi, ntursn,
er ungur svefnhfgi er fallinn yfir mennina,
blundi hvlubei,
16 opnar hann eyru mannanna
og innsiglar vivrunina til eirra
17 til ess a f manninn til ess a lta af gjrum snum
og fora manninum vi drambsemi.
18 Hann hlfir slu hans vi grfinni
og lfi hans fr v a farast fyrir skotvopni.

19 Maurinn er og agaur me kvlum sng sinni,
og stri geisar stuglega beinum hans.
20 vekur lfshvtin beit hj honum brauinu
og sl hans upphaldsfunni.
21 Hold hans eyist og verur sjlegt,
og beinin, sem sust ekki ur, vera ber,
22 svo a sl hans nlgast grfina
og lf hans engla dauans.
23 En ef ar er hj honum rnaarengill,
talsmaur, einn af sund
til ess a boa manninum skyldu hans,
24 og miskunni hann sig yfir hann og segi:
"Endurleys hann og lt hann eigi stga niur grfina,
g hefi fundi lausnargjaldi,"
25 svellur hold hans af skurtti,
hann snr aftur til skudaga sinna.
26 Hann biur til Gus, og Gu miskunnar honum,
ltur hann lta auglit sitt me fgnui
og veitir manninum aftur rttlti hans.
27 Hann syngur frammi fyrir mnnum og segir:
"g hafi syndga og gjrt hi beina bogi,
og var mr ekki goldi lku lkt.
28 Gu hefir leyst slu mna fr v a fara ofan grfina,
og lf mitt gleur sig vi ljsi."

29 Sj, allt etta gjrir Gu
tvisvar ea risvar vi manninn
30 til ess a hrfa sl hans fr grfinni,
til ess a lfsins ljs megi leika um hann.
31 Hl , Job, heyr mig,
ver hljur og lt mig tala.
32 Hafir eitthva a segja, svara mr,
tala , v a gjarnan vildi g, a reyndist rttltur.
32 Ef svo er eigi heyr mig,
ver hljur, a g megi kenna r speki.


Elh krir Job

34
1 Og Elh tk aftur til mls og sagi:

2 Heyri, r vitrir menn, or mn,
og r frir menn, hlusti mig.
3 v a eyra prfar orin,
eins og gmurinn smakkar matinn.
4 Vr skulum rannsaka, hva rtt er,
komast a v hver me rum, hva gott er.
5 v a Job hefir sagt: "g er saklaus,
en Gu hefir svipt mig rtti mnum.
6 tt g hafi rtt fyrir mr, stend g sem lygari,
banvn r hefir hitt mig, tt g hafi engu broti."
7 Hvaa maur er eins og Job,
sem drekkur gulast eins og vatn
8 og gefur sig flagsskap vi , sem illt fremja,
og er fylgi vi gulega menn?
9 v a hann hefir sagt: "Maurinn hefir ekkert gagn af v
a vera vinfengi vi Gu."

10 Fyrir v, skynsamir menn, heyri mig!
Fjarri fer v, a Gu ahafist illt
og hinn Almttki fremji ranglti.
11 Nei, hann geldur manninum verk hans
og ltur manninum farnast eftir breytni hans.
12 J, vissulega fremur Gu ekki ranglti,
og hinn Almttki hallar ekki rttinum.
13 Hver hefir fengi honum jrina til varveislu,
og hver hefir grundvalla allan heiminn?
14 Ef hann hugsai aeins um sjlfan sig,
ef hann drgi til sn anda sinn og andardrtt,
15 mundi allt hold gefa upp andann
og maurinn aftur vera a dufti.

16 Hafir vit, heyr etta,
hlusta hljm ora minna.
17 Getur s stjrna, sem hatar rttinn?
Ea vilt dma hinn rttlta, volduga?
18 ann sem segir vi konunginn: " varmenni!"
vi tignarmanninn: " ningur!"
19 sem ekki dregur taum hfingjanna
og gjrir ekki rkum hrra undir hfi en ftkum,
v a handaverk hans eru eir allir.
20 Skyndilega deyja eir, og a um mija ntt,
flki verur skelka, og eir hverfa,
og hinn sterki er hrifinn burt, en eigi af manns hendi.
21 v a augu Gus hvla yfir vegum hvers manns,
og hann sr ll spor hans.
22 Ekkert a myrkur er til ea s nidimma,
a illgjramenn geti fali sig ar.
23 v a Gu arf ekki fyrst a gefa manni gaum,
til ess a hann komi fyrir dm hans.
24 Hann brtur hina voldugu sundur rannsknarlaust
og setur ara eirra sta.
25 annig ekkir hann verk eirra
og steypir eim um ntt, og eir vera marir sundur.
26 Hann hirtir sem misgjramenn
augsn allra manna,
27 vegna ess a eir hafa fr honum viki
og vanrkt alla vegu hans
28 og lti kvein hins ftka berast til hans,
en hann heyri kvein hinna voluu.
29 Haldi hann kyrru fyrir, hver vill sakfella hann?
og byrgi hann augliti, hver fr s hann?
vakir hann yfir j og einstaklingi,
30 til ess a gulausir menn skuli ekki drottna,
til ess a eir su ekki snrur lsins.

31 v a segir nokkur vi Gu:
"Mr hefir veri hegnt og breyti ekki illa.
32 Kenn mr a, sem g s ekki.
Hafi g frami ranglti, skal g eigi gjra a framar"?
33 hann a endurgjalda eftir getta num, af v a hafnar?
v a tt a velja, en ekki g.
Og seg n fram a, er veist!

34 Skynsamir menn munu segja vi mig,
og vitur maur, sem mig hlir:
35 "Job talar ekki hyggilega,
og or hans eru ekki skynsamleg."
36 a Job mtti reyndur vera a nju,
af v a hann svarar eins og illir menn svara.
37 v a hann btir misgjr ofan synd sna,
hann klappar saman hndunum framan oss
og heldur langar rur mti Gui.


Mikilleiki Gus

35
1 Og Elh tk enn til mls og sagi:

2 Hyggur a vera rtt,
kallar a "rttlti mitt fyrir Gui,"
3 a spyr, hva a stoi ig?
"Hvaa gagn hefi g af v, fremur en ef g syndgai?"
4 g tla a veita r andsvr mti
og vinum num me r.
5 Horf himininn og sj,
virtu fyrir r skin, sem eru htt yfir r.
6 Syndgir , hva getur gjrt honum?
Og su afbrot n mrg, hvaa skaa gjrir honum?
7 Srt rvandur, hva gefur honum,
ea hva iggur hann af inni hendi?
8 Mann, eins og ig, varar misgjr n
og mannsins barn rvendni n.
9 Menn pa a snnu undan hinni margvslegu kgan,
kveina undan armlegg hinna voldugu,
10 en enginn eirra segir: "Hvar er Gu, skapari minn,
s er leiir fram lofsngva um ntt,
11 sem frir oss meira en dr merkurinnar
og gjrir oss vitrari en fugla loftsins?"
12 pa menn - en hann svarar ekki -
undan drambsemi hinna vondu.
13 Nei, hgmaml heyrir Gu eigi,
og hinn Almttki gefur v engan gaum,
14 hva , er segir, a sjir hann ekki.
Mli er lagt fram fyrir hann, og tt a ba eftir honum.
15 En n, af v a reii hans hefir eigi refsa,
hann alls eigi a hafa vita neitt um yfirsjnina!
16 En Job opnar munninn til a mla hgma,
heldur langar rur vanhyggju sinni.


Furur Gus

36
1 Og Elh hlt fram og sagi:

2 Haf olinmi vi mig enn stutta stund, a g megi fra ig,
v a enn m margt segja Gui til varnar.
3 g tla a skja ekking mna langar leiir
og sanna, a skapari minn hafi rttu a standa.
4 v a vissulega fer g eigi me sannindi,
maur me fullkominni ekking stendur frammi fyrir r.

5 Sj, Gu er voldugur, fyrirltur hann engan,
voldugur a andans krafti.
6 Hann viheldur ekki lfi hins gulega,
en veitir hinum voluu rtt eirra.
7 Hann hefir ekki augun af hinum rttlta,
og hj konungum hstinu
ltur hann sitja a eilfu,
til ess a eir su htt upp hafnir.
8 Og tt eir veri vijum reyrir,
veiddir snrur eymdarinnar,
9 og hann setur eim fyrir sjnir gjrir eirra
og afbrot eirra a eir breyttu drambsamlega,
10 og hann opnar eyru eirra fyrir umvnduninni
og segir a eir skuli sna sr fr ranglti, -
11 ef eir hla og jna honum,
eya eir dgum snum velgengni
og rum snum unai.
12 En hli eir ekki, farast eir fyrir skotvopnum,
gefa upp andann vanhyggju sinni.
13 v a vonskufullir hjarta ala eir me sr reii,
hrpa eigi hjlp, egar hann fjtrar .
14 nd eirra deyr skublma
og lf eirra eins og hrsveina.
15 En hann frelsar hinn bgstadda me bgindum hans
og opnar eyru eirra me rengingunni.
16 Einnig ig ginnir hann t r gini neyarinnar
t vlendi, ar sem engin rengsli eru,
og a sem kemur bor itt, er fullt af feiti.
17 En ef vinnur til dms hins gulega,
munu dmur og rttur hremma ig.
18 Lt v eigi reiina ginna ig til spotts,
og lt eigi str lausnargjaldsins tla ig.
19 Mun hrp itt koma r r nauunum
ea nokkur reynsla krafta inna?
20 ru eigi nttina,
er jir spast burt af stvum snum.
21 Gt n, sn r eigi a ranglti,
v a a kst heldur en a la.

22 Sj, Gu er hleitur framkvmdum mttar sns,
hver er slkur kennari sem hann?
23 Hver hefir fyrirskipa honum veg hans,
og hver dirfist a segja: " hefir gjrt rangt"?
24 Minnstu ess, a vegsamir verk hans,
a er mennirnir syngja um lofkvi.
25 Allir menn horfa me fgnui a,
daulegur maurinn ltur a r fjarska.
26 J, Gu er mikill og vr ekkjum hann ekki,
tala ra hans rannsakanleg.
27 v a hann dregur upp vatnsdropana
og ltur ra r oku sinni,
28 regni, sem skin lta niur streyma,
drjpa yfir marga menn.
29 Og hver skilur tbreislu skjanna
og dunurnar tjaldi hans?
30 Sj, hann breiir ljs sitt t kringum sig
og hylur djp hafsins.
31 v a me v dmir hann jirnar,
me v veitir hann fu rkum mli.
32 Hendur snar hylur hann ljsi
og bur v t gegn fjandmanni snum.
33 ruma hans boar komu hans,
hans sem ltur reii sna geisa gegn rangltinu.

37

1 J, yfir essu titrar hjarta mitt
og hrkkur upp r sta snum.
2 Heyri, heyri drunur raddar hans
og hvininn, sem t fer af munni hans.
3 Undir llum himninum ltur hann eldinguna jta
og leiftur sitt t jara jararinnar.
4 eftir v kemur skrandi skrugga,
hann rumar me sinni tignarlegu raust
og heldur eldingunum ekki aftur,
er raust hans ltur til sn heyra.
5 Gu rumar undursamlega me raust sinni,
hann sem gjrir mikla hluti, er vr eigi skiljum.
6 v a hann segir vi snjinn: "Fall jrina,"
og eins vi hellirigninguna og hennar dynjandi helliskrir.
7 Hann innsiglar hnd srhvers manns,
til ess a allir menn viurkenni verk hans.
8 fara villidrin fylgsni sn
og hvlast blum snum.
9 Stormurinn kemur r forabrinu
og kuldinn af noranvindunum.
10 Fyrir andgust Gus verur sinn til,
og v vtnin eru lg ling.
11 Hann hleur skin vtu,
tvstrar leifturski snu vsvegar.
12 En a snst allar ttir, eftir v sem hann leiir a,
til ess a a framkvmi allt a er hann bur v,
yfirbori allrar jararinnar.
13 Hann ltur v ljsta niur,
hvort sem a er til hirtingar
ea til a vkva jrina
ea til a blessa hana.

14 Hl etta, Job,
stattu kyrr og gef gaum a dsemdum Gus.
15 Skilur , hvernig Gu felur eim hlutverk eirra
og ltur leiftur skja sinna skna?
16 Skilur , hvernig skin svfa,
dsemdir hans, sem fullkominn er a vsdmi,
17 , sem ftin hitna ,
er jrin mkir sunnanmollu?
18 enur t me honum heihimininn,
sem fastur er eins og steyptur spegill?
19 Kenn oss, hva vr eigum a segja vi hann!
Vr megnum ekkert fram a fra fyrir myrkri.
20 a segja honum, a g tli a tala?
Ea hefir nokkur sagt, a hann ski a vera gjreyddur?
21 Og n sj menn a snnu ekki ljsi,
sem skn skrt a skjabaki,
en vindurinn tur fram og spar skjunum burt.
22 Gulli kemur r norri,
um Gu lykur gurlegur ljmi.
23 Vr num eigi til hins Almttka,
til hans, sem er mikill a mtti.
En rttinn og hi fulla rttlti vanrkir hann ekki.
24 Fyrir v ttast mennirnir hann,
en hann ltur ekki vi neinum sjlfbirgingum.



Samtal Gus og Jobs


Gu varpar Job r stormvirinu

38
1 svarai Drottinn Job r stormvirinu og sagi:

2 Hver er s, sem myrkvar rslyktun Gus
me skynsamlegum orum?
3 Gyr lendar nar eins og maur,
mun g spyrja ig, og skalt fra mig.

4 Hvar varst , egar g grundvallai jrina?
Seg fram, ef hefir ekkingu til.
5 Hver kva ml hennar - veist a! -
ea hver andi mlivainn yfir hana?
6 hva var stlpum hennar hleypt niur,
ea hver lagi hornstein hennar,
7 er morgunstjrnurnar sungu gleisng allar saman
og allir gussynir fgnuu?
8 Og hver byrgi hafi inni me hurum,
er a braust fram, gekk t af murkvii,
9 er g fkk v skin a klnai
og svartaykkni a reifum?
10 er g braut v takmrk
og setti slagbranda fyrir og hurir
11 og mlti: "Hinga skaltu komast og ekki lengra,
hr skulu nar hreyknu hrannir brotna!"
12 Hefir nokkurn tma vi inni boi t morgninum,
vsa morgunroanum sta hans,
13 til ess a hann gripi jaar jararinnar
og hinir gulegu yru hristir af henni?
14 Hn breytist eins og leir undir signeti,
og allt kemur fram eins og kli.
15 Og hinir gulegu vera sviptir ljsinu
og hinn upplyfti armleggur sundur brotinn.

16 Hefir komi a uppsprettum hafsins
og gengi botni undirdjpsins?
17 Hafa hli dauans opnast fyrir r
og hefir s hli svartamyrkursins?
18 Hefir liti yfir breidd jararinnar?
Seg fram, fyrst veist a allt saman.

19 Hvar er vegurinn anga sem ljsi br,
og myrkri - hvar a heima,
20 svo a gtir flutt a heim landareign ess
og ekktir gturnar heim a hsi ess?
21 veist a, v a fddist ,
og tala daga inna er h!

22 Hefir komi til forabrs snjvarins
og s forabr haglsins,
23 sem g hefi geymt til tma neyarinnar,
til orustu- og friardagsins?
24 Hvar er vegurinn anga sem ljsi skiptist
og austanvindurinn dreifist yfir jrina?

25 Hver hefir bi til rennu fyrir steypiregni
og veg fyrir eldingarnar
26 til ess a lta rigna yfir mannautt land,
yfir eyimrkina, ar sem enginn br,
27 til ess a metta aunir og eyilnd
og lta grngresi spretta?
28 regni fur
ea hver hefir geti daggardropana?
29 Af kvii hverrar er sinn tgenginn,
og hrm himinsins - hver fddi a?
30 Vtnin ttast eins og steinn,
og yfirbor fljtsins verur samfrosta.

31 Getur rengt sjstirnis-bndin
ea fr leyst fjtra rons?
32 Ltur stjrnumerki drahringsins koma fram snum tma
og leiir Birnuna me hnum hennar?
33 ekkir lg himinsins
ea kveur yfirr hans yfir jrunni?
34 Getur lyft raust inni upp til sksins,
svo a vatnaflaumurinn hylji ig?
35 Getur sent eldingarnar, svo a r fari
og segi vi ig: "Hr erum vr!"

36 Hver hefir lagt vsdm hin dimmu sk
ea hver hefir gefi loftsjnunum vit?
37 Hver telur skin me visku,
og vatnsbelgir himinsins - hver hellir r eim,
38 egar moldin rennur saman kkk
og hnausarnir loa hver vi annan?
39 Veiir brina fyrir ljnynjuna,
og seur grgi ungljnanna,
40 er au kra bli snu
og vaka yfir veii ttum runni?
41 Hver br hrafninum fu hans,
er ungar hans hrpa til Gus,
flgra til og fr tislausir?

39

1 Veist tmann, nr steingeiturnar bera?
Gefur gaum a fingarhrum hindanna?
2 Telur mnuina, sem r ganga me,
og veist tmann, nr r bera?
3 r leggjast knn, fa klfa sna,
r losna fljtt vi kvalir snar.
4 Klfar eirra vera sterkir, vaxa haganum,
fara burt og koma ekki aftur til eirra.

5 Hver hefir lti skgarasnann ganga lausan
og hver hefir leyst fjtra villiasnans,
6 sem g hefi gefi eyivelli a bsta
og saltslttu a heimkynni?
7 Hann hlr a hvaa borgarinnar,
hann heyrir ekki kll rekstrarmannsins.
8 a sem hann leitar uppi fjllunum, er haglendi hans,
og llu v sem grnt er, skist hann eftir.

9 Mun vsundurinn vera fs til a jna r
ea mun hann standa um ntur vi stall inn?
10 Getur bundi vsundinn me bandinu vi plgfari
ea mun hann herfa dalgrundirnar eftir r?
11 Reiir ig hann, af v a kraftur hans er mikill,
og trir honum fyrir ari num?
12 Treystir honum til a flytja s itt heim
og til a safna v reskivll inn?
13 Strthnan baar glalega vngjunum,
en er nokkurt strki eim vngjum og flugfjrum?
14 Nei, hn fr jrinni egg sn
og ltur au hitna moldinni
15 og gleymir, a ftur getur broti au
og dr merkurinnar troi au sundur.
16 Hn er hr vi unga sna, eins og hn tti ekki,
tt fyrirhfn hennar s rangurslaus, er hn laus vi tta,
17 v a Gu synjai henni um visku
og veitti henni enga hlutdeild hyggindum.
18 En egar hn sveiflar sr loft upp,
hlr hn a hestinum og eim sem honum situr.

19 Gefur hestinum styrkleika,
klir makka hans flaksandi faxi?
20 Ltur hann stkkva eins og engisprettu?
Fagurlega frsar hann, en hrilega!
21 Hann krafsar upp grundina og ktist af styrkleikanum,
hann fer t mti hertygjunum.
22 Hann hlr a hrslunni og skelfist ekki
og hopar ekki fyrir sverinu.
23 baki hans glamrar rvamlinum,
spjt og lensa leiftra.
24 Me hvaa og harki hendist hann yfir jrina
og eigi verur honum haldi, er lurinn gellur.
25 hvert sinn er lurinn gellur, hvar hann,
og langar leiir nasar hann bardagann,
rumurdd fyrirlianna og herpi.

26 Er a fyrir n hyggindi a haukurinn lyftir flugfjrunum,
breiir t vngi sna suurtt?
27 Er a eftir inni skipun a rninn flgur svo htt
og byggir hreiur sitt htt uppi?
28 klettunum hann sr bli og bl,
klettasnsum og fjallatindum.
29 aan skyggnist hann a ti,
augu hans sj langar leiir.
30 Og ungar hans svelgja bl,
og hvar sem vegnir menn liggja, ar er hann.


Gu krefur Job svars

40
1 Og Drottinn mlti til Jobs og sagi:

2 Vill mlismaurinn rtta vi hinn Almttka?
S er sakir ber Gu, svari hann essu!


Svar Jobs

3 svarai Job Drottni og sagi:

4 Sj, g er of ltilmtlegur, hverju g a svara r?
g legg hnd mna munninn.
5 Einu sinni hefi g tala, og endurtek a eigi,
- tvisvar, og gjri a ekki oftar.


nnur ra Gus

6 svarai Drottinn Job r stormvirinu og sagi:

7 Gyr lendar nar eins og maur.
g mun spyrja ig, og skalt fra mig.
8 tlar jafnvel a gjra rtt minn a engu,
dma mig sekan, til ess a standir rttlttur?
9 Hefir armlegg eins og Gu,
og getur ruma me slkri rdd sem hann?
10 Skr ig vegsemd og tign,
kl ig dr og ljma!
11 Lt thellast strauma reii innar
og varpa til jarar me einu tilliti srhverjum drambltum.
12 Aumk srhvern drambltan me einu tilliti,
og tro hina gulegu niur ar sem eir standa.
13 Byrg moldu alla saman,
loka andlit eirra inni myrkri,
14 skal g lka lofa ig,
fyrir a a hgri hnd n veitir r fulltingi.

15 Sj, nykurinn sem g hefi skapa eins og ig,
hann etur gras eins og naut.
16 Sj, kraftur hans er lendum hans
og afl hans kvivvunum.
17 Hann sperrir upp stertinn eins og sedrustr,
lrsinar hans eru ofnar saman.
18 Leggir hans eru eirppur,
beinin eins og jrnstafur.
19 Hann er frumgri Gus verka,
s er skp hann, gaf honum sver hans.
20 Fjllin lta honum grasbeit t,
og ar leika sr dr merkurinnar.
21 Hann liggur undir ltusrunnum
skjli vi reyr og sef.
22 Ltusrunnarnir breia skugga yfir hann,
lkjarplviirnir lykja um hann.
23 Sj, egar vxtur kemur na, skelfist hann ekki,
hann er hultur, tt fljt belji skolti hans.
24 Getur nokkur veitt hann me v a ganga framan a honum,
getur nokkur dregi taug gegnum nasir hans?

41

1 Getur veitt krkdlinn ngul,
getur heft tungu hans me snri?
2 Dregur seftaug gegnum nasir hans
og rekur krk gegnum kjlka honum?
3 tli hann beri fram fyrir ig margar aumjkar bnir
ea mli til n blum orum?
4 Mun hann gjra vi ig sttmla,
svo a takir hann a vinlegum rli?
5 Munt leika r a honum eins og litlum fugli
og getur bundi hann fastan fyrir smmeyjar nar?
6 Manga fiskveiaflagar um hann,
skipta eir honum meal kaupmanna?
7 Getur fyllt h hans broddum
og haus hans skutlum?
8 Legg hnd na hann -
hugsau r, hvlk viureign! gjrir a ekki aftur.
9 J, von mannsins bregst,
hann fellur egar flatur fyrir sjninni einni saman.
10 Enginn er svo ffldjarfur, a hann ori a egna hann,
- og hver er s, er ori a ganga fram fyrir mitt auglit?
11 Hver hefir a fyrra bragi gefi mr,
svo a g tti a endurgjalda?
Allt sem undir himninum er, a er mitt!
12 g vil ekki egja um limu hans,
n um styrkleik og fegur vaxtar hans.
13 Hver hefir flett upp skjaldkpu hans a framan,
hver fer inn undir tvfaldan tanngar hans?
14 Hver hefir opna hliin a gini hans?
gn er kringum tennur hans.
15 Tignarpri eru skjaldarairnar,
lokaar me traustu innsigli.
16 Hver skjldurinn liggur fast a rum,
ekkert loft kemst milli eirra.
17 eir eru fastir hver vi annan,
eru svo samfelldir, a eir vera eigi skildir sundur.
18 egar hann hnerrar, standa ljsgeislar r nsum hans,
og augu hans eru sem brgeislar morgunroans.
19 r gini hans standa blys,
eldneistar ganga fram r honum.
20 r nsum hans stendur eimur,
eins og upp r sjandi potti, sem kynt er undir me sefgrasi.
21 Andi hans kveikir kolum,
og logi stendur r gini hans.
22 Kraftur situr hlsi hans,
og angist stkkur undan honum.
23 Vvar holds hans loa fastir vi,
eru steyptir hann og hreyfast ekki.
24 Hjarta hans er hart sem steinn,
j, hart sem neri kvarnarsteinn.
25 egar hann stkkur upp, skelfast kapparnir,
eir vera ringlair af hrslu.
26 Rist einhver a honum me sveri, vinnur a eigi ,
eigi heldur lensa, skotspjt ea r.
27 Hann metur jrni sem str,
eirinn sem maksmoginn vi.
28 Eigi rekur rin hann fltta,
slngusteinarnir vera hlmur fyrir honum.
29 Kylfur metur hann sem hlmstr,
og a hvin spjtsins hlr hann.
30 Nean honum eru oddhvss brot,
hann markar fr aurinn sem fr eftir reskislea.
31 Hann ltur vella djpinu sem potti,
gjrir hafi eins og smyrslaketil.
32 Aftur undan honum er ljsrk,
tla mtti, a sjrinn vri silfurhrur.
33 Enginn er hans maki jru,
hans sem skapaur er til ess a kunna ekki a hrast.
34 Hann ltur niur allt htt,
hann er konungur yfir llum drembnum drum.


Lokasvar Jobs

42
1 svarai Job Drottni og sagi:

2 g veit, a megnar allt,
og engu ri nu verur varna fram a ganga.
3 "Hver er s, sem myrkvar rslyktun Gus hyggjuleysi?"
Fyrir v hefi g tala n ess a skilja,
um hluti, sem mr voru of undursamlegir og g ekkti eigi.
4 "Hlusta , g tla a tala.
g mun spyrja ig, og skalt fra mig."
5 g ekkti ig af afspurn,
en n hefir auga mitt liti ig!
6 Fyrir v tek g or mn aftur
og irast dufti og sku.


Niurlag

7Eftir a Drottinn hafi mlt essum orum til Jobs, sagi Drottinn vi Elfas Temanta: "Reii mn er upptendru gegn r og bum vinum num, v a r hafi ekki tala rtt um mig eins og jnn minn Job. 8Taki yur v sj naut og sj hrta og fari til jns mns Jobs og frni brennifrn fyrir yur, og Job jnn minn skal bija fyrir yur, v aeins vegna hans mun g ekki lta yur gjalda heimsku yar, me v a r hafi ekki tala rtt um mig eins og jnn minn Job."

9 fru eir Elfas Temanti, Bildad Sti og Sfar Naamti og gjru svo sem Drottinn hafi boi eim. Og Drottinn lt a bn Jobs.

10Og Drottinn sneri vi hgum Jobs, er hann ba fyrir vinum snum; og hann gaf Job allt sem hann hafi tt, tvfalt aftur. 11 komu til hans allir brur hans og allar systur hans og allir eir, er ur hfu veri kunningjar hans, og neyttu mltar me honum hsi hans, vottuu honum samhrygg sna og hugguu hann t af llu v bli, sem Drottinn hafi lti yfir hann koma. Og eir gfu honum hver einn kesta og hver einn hring af gulli.

12En Drottinn blessai sari vir Jobs enn meir en hin fyrri, og hann eignaist fjrtn sund saua, sex sund lfalda, sund sameyki nauta og sund snur. 13Hann eignaist og sj sonu og rjr dtur. 14Og hann nefndi eina Jemmu, ara Kesu og hina riju Keren Happk. 15Og eigi fundust svo frar konur llu landinu sem dtur Jobs, og fair eirra gaf eim arf me brrum eirra.

16Og Job lifi eftir etta hundra og fjrutu r og s brn sn og barnabrn, fjra ttlii. 17Og Job d gamall og saddur lfdaga.



Nettgfan og Hi slenska Bibluflag - gst 1997