NAHM



1
1Spdmur um Nnve. Bkin um vitrun Nahms Elksta.


Dmur Gus yfir Nnve

2Drottinn er vandltissamur Gu og hefnari. Drottinn er hefnari og fullur gremi. Drottinn hefnir sn mtstumnnum snum og er langrkinn vi vini sna.

3Drottinn er seinn til reii og mikill a krafti, en hegnt ltur hann ekki.

Drottinn brunar fram fellibyljum og stormviri, og skin eru ryki undir ftum hans.

4Hann hastar sjinn og urrkar hann upp, og hann ltur ll fljt orna.

flnar Basan og Karmel, flnar jurtagrurinn Lbanon.

5Fjllin skjlfa fyrir honum, og hlsarnir renna sundur.

Jrin gengur skykkjum fyrir honum, heimskringlan og allir sem henni ba.

6Hver fr staist gremi hans og hver fr afbori hans brennandi reii?

Heift hans thellist eins og eldur og bjrgin bresta sundur fyrir honum.

7Drottinn er gur, athvarf degi neyarinnar, og hann ekkir sem treysta honum. 8En me yfirgeisandi vatnsfli mun hann gjrsamlega afm Nnve, og myrkur mun ofskja vini hans.

9Hva bruggi r gegn Drottni? Hann eyir svo, a af tekur - rengingin mun ekki koma tvisvar.

10tt eir vru samflktir sem yrnar og votir sem vn eirra, munu eir upp brenndir vera sem skraufurrir hlmleggir.

11Fr r, Nnve, t gekk s, er hafi illt huga gegn Drottni, s er hafi skasemdar form me hndum.

12Svo segir Drottinn: tt eir komi allir me tlu og afar fjlmennir, skulu eir allt a einu afmir vera og farast. Hafi g aumkt ig, Jda, mun g ekki aumkja ig framar. 13Og n vil g brjta ok hans af r og slta bnd n.

14En um ig, Nnve, mun Drottinn skipa svo fyrir: Ekkert afkvmi skal framar koma t af nafni nu. g vil eya skurmyndunum og steyptu lkneskjunum r hofi gus ns, g vil ba r grf, v a ert lttvg fundin.

2
1Sj fjllunum ftur fagnaarboans, ess er friinn kunngjrir. Hald htir nar, Jda, gjald heit n, v a eyandinn skal ekki framar um hj r fara - hann er me llu afmur.


Fall Nnve

2friarmaurinn fer mti r, Nnve: Gt vgisins! Horf njsnaraugum t veginn, styrk lendarnar, safna llum styrkleika num, 3v a Drottinn reisir aftur vi tign Jakobs eins og tign sraels, v a rningjar hafa rnt og skemmt grurkvistu eirra.

4Skildir kappa hans eru raulitair, hermennirnir klddir skarlatsklum. Vagnarnir gla af stli ann dag, er hann tbr , og lensunum verur sveifla. 5Vagnarnir geisa strtunum, eytast um torgin, eir eru til a sj sem blys, eir jta fram sem eldingar.

6Konungurinn heitir tignarmenn sna: eir hrasa gngu sinni, eir flta sr a mrnum, en egar er vgak reist.

7Hliunum vi fljti er loki upp og konungshllin kemst uppnm. 8Og drottningin verur flett klum og flutt burt, og ernur hennar munu andvarpa, lkast v sem dfur kurri, og berja sr brjst.

9Nnve hefir veri sem vatnstjrn fr upphafi vega sinna. En eir flja. "Standi vi, standi vi!" - en enginn ltur vi. 10Rni silfri, rni gulli! v a hr er rjtandi fori, grynni af alls konar drum munum.

11Aun, gjraun og aleying, huglaus hjrtu, riandi kn og skjlfti llum mjmum, og allra andlit blikna.

12Hvar er n bli ljnanna, tthagar ungljnanna, ar sem ljni gekk og ljnynjan og ljnshvolpurinn, n ess a nokkur styggi au? 13Ljni reif sundur, ar til er hvolpar ess hfu fengi ngju sna, og drap niur handa ljnynjum snum, fyllti hella sna br og bli sn rnsfeng.

14Sj, g rs gegn r - segir Drottinn allsherjar - og lt vagna na blast upp reyk, og sveri skal eta ungljn n. Og g eyi herfangi nu af jrinni, og raust sendiboa inna skal ekki framar heyrast.

3
1Vei hinni blseku borg, sem ll er full af lygum og ofrki og aldrei httir a rna.

2Heyr, svipusmellir! Heyr, hjlaskrlt! Hestar stkkva, vagnar jta! 3Riddarar geisa fram! Blikandi sver, leiftrandi spjt! Fjldi valfallinna manna og aragri af lkum, mannabkarnir eru teljandi, eir hrasa um bkana.

4Vegna hins mikla lausltis skkjunnar, hinnar fgru og fjlkunnugu, sem vlai jir me lauslti snu og kynstofna me tfrum snum, 5- sj, g rs gegn r - segir Drottinn allsherjar - og g vil brega klafaldi num upp a framan og sna junum nekt na og konungsrkjunum blygan na. 6g skal kasta ig saur og svvira ig og lta ig vera rum a varnaarvti, 7svo a allir sem sj ig, skulu flja fr r og segja:

"Nnve er eyi lg! Hver mun aumka hana?"

Hvar g a leita eirra, sem vilji hugga ig?

8Ert , Nnve, betri en N-Ammon, sem l vi Nlkvslarnar, umkringd af vtnum, sem hafi fljt a varnarvirki, fljt a mrvegg? 9Bllendingar voru styrkur hennar og teljandi Egyptar, Ptmenn og Lbumenn voru hjlparli hennar. 10Og var hn a fara tleg, fara burt hernumin. Ungbrn hennar voru og rotu til daua llum strtamtum. Hlutum var kasta um hina gfugustu menn borginni og ll strmenni hennar voru fjtrum reyr.

11Einnig skalt drukkin vera og r sortna fyrir augum, skalt og leita hlis fyrir vinunum.

12ll varnarvirki n eru sem fkjutr me rfkjum. Su au skekin, falla fkjurnar eim munn, sem r vill eta. 13Sj, hermenn nir eru ornir a konum - landshlium num hefir veri loki upp fyrir vinum num, eldur eyir slagbrndum num.

14Aus vatni til ess a hafa mean umstinni stendur! Umbt varnarvirki n! Gakk t deigulminn og tro leirinn, grp til tiglmtanna! 15ar skal eldurinn eya r, sveri upprta ig. Hann skal eya r eins og engisprettur, og a tt r fjlgi eins og grasvrgum, tt r fjlgi eins og tvrgum.

16Kaupmenn nir eru fleiri en stjrnurnar himninum, en grasvargarnir skipta hmum og fljga burt. 17Hfingjar nir eru eins og tvargar, herforingjar nir eins og sgur af engisprettum, er liggja akurgerunum egar kalt er. egar slin kemur upp, fljga r burt, enginn veit hva af eim verur.

18Hirar nir blunda, Assrukonungur, tignarmenn nir sofa. Menn nir eru v og dreif um fjllin, og enginn safnar eim saman.

19Engin svun fst vi meini nu, sr itt er lknandi. Allir eir sem heyra fregnina um ig, klappa lof lfa, v a hver er s, a eigi hafi vonska n gengi yfir hann n aflts?



Nettgfan og Hi slenska Bibluflag - gst 1997